25-08-14

true

zonder woorden ....jpg

14:53 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

is there more racisme than this?

schandalig.jpg

14:50 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vernietiging van Palestina

Rania Qaddoumi
Rania Qaddoumi 3 signatures
 

If you can't really makeup your mind...Watch this video please ... and decide for yourself.. There are no shades of gray here. It's either black and white. 
And If we reached a point where a sentence like "don't kill children" brings up justifications and arguments then I have nothing more to add.

https://www.causes.com/actions/1771618-sign-the-petition-...

Hqdefault
 

 

 

 

https://www.causes.com/actions/1771618-sign-the-petition-...

 

13:59 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-14

Een ander Joods geluid.

foto-twee-jongetjes.jpg

Spreek Israel aan als een normaal land.

11 augustus 2014

Toespraak van Max Wieselmann, directeur van Een Ander Joods Geluid, op de Gaza-demonstratie vandaag in Utrecht.

Ik sta hier namens een Ander Joods Geluid,
Dertien jaar geleden stonden wij onder deze naam op tegen de onvoorwaardelijke steun van vele Joden voor Israël

Dertien jaar geleden stonden wij op tegen het geweld dat Israël toen gebruikte tegen de tweede Palestijnse opstand

Dertien jaar lang hebben we nu al gestreden tegen de gedachte dat geweld een oplossing biedt voor het conflict tussen Israël en Palestina.

Dertien jaar lang hebben we ons nu al verzet tegen de omdraaiïng van feiten:
niet het verzet van de Palestijnen is de oorzaak van het conflict, maar de landroof door Israël.

Hoe lang moeten de Palestijnen nog wachten tot het Israël behaagt hen de rechten te geven, die het zelf zo zegt te koesteren? Hoeveel Gaza-oorlogen moeten we nog meemaken voordat Israël het terechte verzet van de Palestijnen denkt te kunnen wegbombarderen?

Het conflict is niet begonnen met Hamas, met de raketten uit Gaza. Het conflict is begonnen met de gedachte dat Palestijnen wel plaats zouden maken voor de Joden als oplossing voor de Europese ziekte die antisemitisme heet.

Israël heeft de sleutel tot de oplossing van het conflict in handen en wij zullen het moeten dwingen die sleutel te gebruiken. Ik heb daarom een oproep voor de Joden. Onze angsten laten zich niet smoren in het doden van Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen, in tegendeel. Toon de wereld dat wij wel hebben geleerd van onze geschiedenis, dat juist wij weten wat het is om te lijden onder bezetting en discriminatie. Laten juist wij niet spreken over groepen in plaats van over mensen, Neen het gaat niet om de Arabieren, neen de Palestijnen zijn geen terroristen, de Palestijnen zijn niet de nieuwe antisemieten.

Ga niet mee in pogingen de aandacht af te leiden van het leed in Gaza door te doen alsof het nu vooral en alleen gaat over incidenten tegen Joden in Nederland en om de opleving van antisemitisme in onze steden en straten. Steun onze broeders en zusters in Israël die zich verzetten tegen hun eigen regering, een regering die over vrede praat maar bezetting praktiseert,
een regering die denkt dat Israël kan overleven als het zich vastbijt in de rol van bezetter en die denkt dat het enige recht dat telt het recht van de sterkste is.

Steun onze broeders en zusters in Israël, die, in die zogenaamde enige democratie in het Midden-Oosten niet meer de straat op kunnen om een andere mening te laten horen zoals wij hier en worden bedreigd en zelfs aangevallen.

Ik heb daarom een oproep voor de Moslims.

Maak van uw solidariteit met de Palestijnen geen koren op de molen voor onze tegenstanders. Verval niet in de fout van onze tegenstanders door mensen op een hoop te gooien, maak geen vergelijkingen met de geschiedenis die onze tegenstanders munitie geven om te zeggen: zie je wel die Arabieren, die moslims, het zijn Jodenhaters, extremisten. Werk samen met Joden hier en daar, die strijden voor een ander Israël en een vrij Palestina. Maak van het conflict geen conflict tussen Moslims en Joden, maak van het conflict tussen Israël en Palestina niet een conflict van religies. Het conflict gaat om land, water en zelfbeschikking. Strijdt gezamenlijk voor het besef dat een ieder recht heeft op waardigheid, op vrijheid, op een menswaardig bestaan.

Ik heb daarom een oproep voor de Christenen. Maak van uw verbondenheid met het land Israël geen loze woorden door recht te praten wat krom is. Breidt uw christelijke naastenliefde niet alleen uit naar de christelijke Palestijnen, maar naar allen die lijden onder geweld en bezetting. Vul uw verbondenheid met het land Israël in door dit land en zijn inwoners terug te leiden op het pad van waardigheid en rechtvaardigheid. Spreek uw geloofsgenoten aan die denken dat steun voor het geweld van Israël hun eigen verlossing naderbij brengt.

Ik heb daarom een oproep voor alle mensen.

Het leed de Joden in het verleden aangedaan is geen vrijbrief om buiten en boven de wet staan, in tegendeel. Spreek Israël aan als gewoon land, plaats de Joden niet opnieuw in een uitzonderingspositie. Uw sympathie voor de zaak van Israël is dodelijk voor diezelfde zaak als u denkt dat dode Palestijnen daarbij het onvermijdelijke bijverschijnsel moeten zijn.

Stap af van het waanidee dat Israël hier staat tegenover honderden miljoenen Arabieren die het land in zee willen drijven. Besef dat Israël, dronken van zijn vermeende successen, onder invloed van extreme leiders en extreme groepen het land op een ramkoers heeft gebracht en zijn bevolking gijzelt met het opzwepen van angstgevoelens. Alleen druk op Israël helpt, van onze regering, van Europa, van de internationale gemeenschap.

Israël wil graag horen bij en zich meten met de beschaafde en democratische samenlevingen in het Westen. Leg het dan de verplichtingen en eisen op die daar bij horen. Israël is met zijn economie en militaire kracht afhankelijk van het Westen. Onze regering, Europa en de internationale gemeenschap hebben dus de instrumenten in handen om Israël te dwingen een andere koers te varen
Laten wij dat beseffen en daarnaar handelen ook als de aandacht voor Gaza de komende tijd weer minder wordt.

En nogmaals: kritiek op Israël is geen antisemitisme.

Druk op Israël is in het belang van Palestina en Israël.

Steun het andere Israël.

Free Gaza

http://www.anjameulenbelt.nl/weblog/2014/08/11/spreek-israel-aan-als-een-normaal-land/#more-108433

http://www.eajg.nl/

08:14 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-14

Wie profiteert er van 'Machtige Klip'?

Shir Hever:

De afgelopen jaren hebben we een patroon gezien. Zo om de twee jaar wordt de Gazastrook door het Israëlische leger aangevallen, wat leidt tot een enorme verwoesting. Maar direct na die aanvallen is er een wapenbeurs waar de Israëlische wapenindustrie haar waren en technologie kan laten zien, en waar ze er prat op gaat dat deze technologie zojuist gebruikt is tegen de Palestijnen. Na de aanval van 2008-2009, Gegoten Lood genaamd, was het belangrijkste thema de robots die huizen binnengaan en om hoeken kunnen kijken. En opnieuw in 2012, tijdens Operatie Wolkkolom, toen het belangrijkste thema werd gevormd door de IJzeren Koepel die de Palestijnse raketten kan onderscheppen. En gedurende de huidige aanval is er opnieuw het systeem van de IJzeren Koepel dat geacht wordt raketten te kunnen onderscheppen*.

En al die Israëlische bedrijven, die steeds belangrijker worden voor de Israëlische export en economie, zijn afhankelijk van deze oorlogen. Ze zijn afhankelijk van periodieke gevechten waar ze hun materieel en technologie kunnen tonen. En het eerste wat ze zeggen wanneer ze de markt op gaan met wat ze hebben ontwikkeld is: wij hebben dit reeds getest op echte mensen. En daarmee zijn ze in staat de concurrentie aan te gaan met wapenproducenten uit andere landen.

 

http://www.alexandrina.nl/?p=3630

07:50 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-08-14

The best day of my life ...

"The best day of my life will be the day my uncles are released from prison”

 

Foto: "The best day of my life will be the day my uncles are released from prison”

16:29 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Geen kinderen meer.

Bethlehem, 30 juli 2015

Terwijl we het nieuws horen over een VN school in noord Gaza die getroffen is door een raket, met opnieuw 17 mensen gedood, komt er een mail langs van Jewish Voice for Peace die een Amerikaanse TV persoonlijkheid (Bob Schieffer, van CBS) aanhaalt: “Het Palestijnse volk bevindt zich in de greep van een terroristische groep die gekozen heeft voor een strategie waarbij de eigen kinderen worden gedood om sympathie te creeren voor de zaak.” Jewish Voice for Peace roept zijn lezers op het TV network te schrijven hem te ontslaan.

Gisteren zag ik Hala Gorani van een andere Amerikaanse zender, CNN, in gesprek met Rifat Kassis, welbekend van het Kairos Palestina document maar sinds lang ook betrokken bij Defence for Children International, sectie Palestina. Meer dan de helft van de bevolking van Gaza is beneden de 15 jaar (42 procent beneden de 12 jaar). Alle kinderen zijn getraumatiseerd, ondergaan fysiek geweld, zien geweld in de familie of directe omgeving, zien de vernietiging van hele straten en buurten, en dat alles in een situatie met een terugkerend tekort aan basale benodigdheden zoals voedsel, medicijnen, electriciteit en brandstof.

Trauma kan erger zijn dan de oorlog zelf. Sinds 2006 zagen de bevolking en kinderen van Gaza drie of vier – hoe ze te noemen? – invasies, oorlogen. Hala Gorani was vooral geinteresseerd in de vraag hoe de oorlogen zouden leiden tot het opgroeien van nieuwe generaties met sterke negatieve gevoelens jegens de ander, hetgeen op haar beurt zou leiden tot nieuwe “cycli” van geweld. Ofschoon ze de vraag in sensitieve bewoordingen stelde, kreeg ik het gevoel dat de kinderen op de een of andere manier “geframed” werden als een toekomstig probleem.

Maar inwoners van Gaza zijn simpelweg mensen met hun eigen menselijke verhalen en namen. In Israel vroeg de mensenrechtenorganisatie Btselem de Israelische radio om een advertentie te plaatsen met een vijftal namen van gedode kinderen uit Gaza. In de media raken we natuurlijk gewend aan het zien of horen van aantallen doden en gewonden; aantallen die dagelijks worden aangepast. Aantallen creeren afstand. De Israelische radio weigerde Btselem’s “controversiele” vraag. De organisatie heeft nu beroep aangetekend bij het Israelische Hooggerechtshof. Ik herinner me van deze zomer in Yad Vashem de verlichte namen van de kinderen omgekomen in de Holocaust. Een van de meest bekende pogingen om het onuitspreekbare, ontelbare leed te humaniseren door het tonen van namen.

Wanneer ik Mary vertel dat ik schrijf over de kinderen van Gaza, zegt ze: “Zij zijn geen kinderen meer.” Zij en haar familie gingen de afgelopen zondagen naar de mis in de Geboortekerk waar de priester vertelde over de noodzaak om de kinderen van Gaza, en ook van Irak en Syrie, te steunen. Gisteren verzamelde Mary kleren van Jara en Tamer om weg te geven. Een poging om aktief in verbinding te blijven staan gegeven de onmogelijkheid - de laatste vijftien jaar - om Gaza te bezoeken.

http://www.palestine-family.net/index.php?nav=5-15&ci...

09:51 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-14

Gaza's children: 'Israel is creating a new generation of enemies'

Najia Warshagha, age nine, is a veteran of three conflicts in Gaza. She cannot sleep properly and is always terrified

Najia Warshagha
Najia Warshagha at her uncle's house in Beit Lahia, Gaza Strip. She was injured at the UNRWA school, supposedly providing safety for families fleeing the fighting. In the background is her mother Majdolen and injured brother Ali. Photograph: Sean Smith for the Guardian

She seemed to represent the collective suffering of Gaza's children: a little girl, eyes cast down, a tear edging beneath her lashes, blood smeared over her forehead, anguish written into her face.

Her picture was taken in the aftermath of the shelling of what was supposed to be a refuge from war, a UN school in Jabaliya. "The world stands disgraced," declared a shocked UN chief after 15 people died and more than 100 were injured.

The girl whose image spread around the world is Najia Warshagha, who at the age of nine is already a veteran of three bloody and devastating conflicts in Gaza. Over four weeks of this war, at least 447 children have been killed and 2,744 injured, according to the UN. Thousands more – Najia among them – are deeply traumatised.

Najia WarshaghaNajia Warshagha was treated for injuries caused by an Israeli strike at a UN school in Jebaliya refugee camp, in Beit Lahiya, Gaza. Photograph: Khalil Hamra/AP

Nine days after the shelling of the school, Najia perches on a sofa at the relative's house where she is staying, a solemn child whose hands twist into tight little balls as she haltingly recalls what happened. "I was in classroom number one, sleeping. There was a huge boom. My mother hugged us, then another missile landed. I was screaming and crying," she says.

Does she still think about it? A pause, then a nod. And, quietly: "I keep dreaming of what happened."

Her mother, Majdolen, 31, fills in the gaps of Najia's spare account. The family left their home in Beit Lahiya, close to the border with Israel, a few days after the bombing began to seek refuge in a nearby school. A few days later, fearing that was also unsafe, they moved to the school in Jabaliya, where around 3,300 people were crammed into classrooms and corridors, spilling out into the school yard. Seven families were sleeping in classroom number one when the missiles struck at around 4.30am. Najia's legs were injured and her four-year-old brother, Ali, was hit in the head. Luckily, neither child's physical injuries were severe. Majdolen also received shrapnel wounds to her shoulder and head. The Jabaliya school was one of six run by the UN that have come under attack over the past few weeks.

The family was taken to the Shifa hospital in Gaza City, a chaotic and overburdened place these past few weeks, whose exhausted staff are working round the clock and where every bed is occupied. Ali spent two days there; Najia was kept in for a week being treated for extreme shock. She is still taking medication. "She is very traumatised since it happened," says Majdolen. "She can't sleep properly, she's always terrified. The children don't want to leave me, they want to sleep with me and they follow me wherever I go."

Despite the August heat, Najia wraps herself tightly in a blanket at night, says her mother. The family is sleeping in its fourth location since the war began but the child is pressing for another move, feeling that nowhere is safe.

Mulling over the wars – Operation Cast Lead in 2008-09, Operation Pillar of Defence in 2012 and the current Operation Protective Edge – concertinaed into her short life, Najia concludes that this one is the worst. On top of the family's desperate search for safety and the shelling of the school, their home has been flattened. "It's gone – there's nothing there," says Majdolen.

Doctors and mental health specialists in Gaza can draw on a bitter store of experience of treating traumatised children. After Operation Cast Lead, a study by the Gaza community mental health programme (GCMHP) found that 75% of children over the age of six were suffering from one or more symptoms of post-traumatic stress disorder, with almost one in 10 ticking off every criterion.

In the aftermath of that war, Hasan Zeyada, a psychologist with the GCMHP, told the Guardian: "The majority of children suffer many psychological and social consequences. Insecurity and feelings of helplessness and powerlessness are overwhelming. We observed children becoming more anxious – sleep disturbances, nightmares, night terror, regressive behaviour such as clinging to parents, bed wetting, becoming more restless and hyperactive, refusal to sleep alone, all the time wanting to be with their parents, overwhelmed by fears and worries. Some start to be more aggressive."

study conducted by Unicef, the UN agency for children, following Operation Pillar of Defence in 2012 found that 91% of children reported sleeping disturbances during the conflict; 94% said they slept with their parents; 85% reported appetite changes; 82% felt angry; 97% felt insecure; 38% felt guilty; 47% were biting their nails; 76% reported itching or feeling ill; and 82% were either continuously or usually in fear of imminent death.

This time, says Zeyada, it is likely to be worse. "Any child above six years old has now been exposed to three wars. We are talking about a traumatised generation. They will perceive the world as dangerous, and they will have a lot of frustration and anger. And a desire for revenge." The current war, he says, is "more intensive, more brutal" than the past two. The two main pillars of Palestinian society – family and religion – have been relentlessly targeted. Scores of families have suffered multiple deaths; thousands of homes and dozens of mosques have been destroyed.

Zeyada has observed insecurity among his own four children. "My daughter covers her eyes and ears when the television shows pictures. If I go to fetch bread, my son calls me many times, shouting 'where are you?'"

His family has not escaped the waves of death that have swept over Gaza. Three weeks ago, his mother, three brothers, a sister-in-law and a nephew were killed in an air strike in central Gaza. "There was no warning," he says. Now, in addition to his own children, he is caring for several grief-stricken nephews and nieces.

"No one can guarantee this won't happen again," he says. "If we could guarantee security and safety for children, it would help them to overcome their trauma. But if we cannot protect them from another cycle of violence, it is very difficult … Israel is all the time in the process of creating a new generation of enemies."

Back in Beit Lahiya, Najia – still in pink pyjamas in the middle of the day – sees for the first time the photograph taken of her on the morning of the school shelling. Confusion and anxiety flood her tense little face. Recovery, if it ever comes, is a long way off.

http://www.theguardian.com/world/2014/aug/11/gaza-children-israel-new-generation-enemies-najia-warshagha

 

16:16 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zonder woorden

 

PalestinaHebron.jpg

62285_10151414997763296_1068312153_n.jpgnovember 2012.jpg

 

april 2011.jpgimages.jpg

 

maart 2013.jpg

10:03 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Efficiënte hulp voor Gaza vereist politieke actie.

Gaza puin met man  

Dokters, juristen en academici roepen op voor maatregelen tegen Israël. Het lijkt vanzelfsprekend dat de Belgische ngo's nu oproepen tot hulp. Maar is dat écht zo evident? 

Om echt een verschil te maken, moet hulp hand in hand gaan met een actieve politiek vanwege onze beleidsmakers. De Palestijnen hebben in de allereerste plaats nood aan de toepassing van het internationaal recht. Echte hulp is er niet om schendingen te compenseren, maar om duurzame ontwikkeling mogelijk te maken.


 

De ontwikkelingshulp van België aan de Palestijnse Autoriteit bedroeg 150 miljoen euro in de periode 2008-2014. Daarnaast gaf België de afgelopen jaren 50 miljoen euro humanitaire hulp aan de bezette Palestijnse gebieden. De EU pompte sinds de vorige Israëlische oorlog van 2008-2009 alleen al 1,76 miljard euro aan humanitaire en structurele hulp in de bezette Palestijnse gebieden.

In de Gazastrook diende de hulp vooral om acute noden, zoals voedseltekort, te lenigen. De echte wederopbouw kon hier niet plaatsvinden omdat Israël met zijn blokkade restricties oplegt voor de invoer van bouwmateriaal. Tijdens elk gewapend conflict zien we een patroon terugkeren waarbij Palestijnse infrastructuur (huizen, scholen, ziekenhuizen, ...) vernield wordt en een humanitaire crisis ontstaat.

Israël heeft reeds een plan aangekondigd waarbij de internationale gemeenschap (nogmaals) de wederopbouw zou 'mogen' betalen, in ruil voor hun hulp bij de ontwapening van Gaza. Dat Europa opnieuw over de brug zal komen met humanitaire hulp is zeker. Onmiddellijke hulp is nu uiteraard een morele plicht. Maar het kan absoluut niet de bedoeling zijn dat Europa na afloop van het huidige conflict opnieuw betaalt voor schade die de voorbije weken veroorzaakt werd. De gulheid waarmee Europa bereid is Gaza bij te staan in humanitaire nood staat in schril contrast met de politieke, economische en diplomatieke wil om dit conflict bij de wortels aan te pakken.

De menselijke en psychologische schade van deze blokkade en de kort opeenvolgende oorlogen in Gaza is nauwelijks te overzien. Nadat Hamas in Gaza in 2007 de macht greep, ging Israël over tot een afsluiting van de Gazastrook. Hierdoor moesten 4000 werkplaatsen de deuren sluiten en werd bijna 80% van de bevolking afhankelijk van voedselhulp. De werkloosheid steeg van 18,7 in 2000 naar 40,8%. Onder de jongeren tussen 15 en 30 jaar bedraagt die zelfs bijna 60%. Nog ernstiger, VN-organisatie UNRWA stelt de overleefbaarheid van Gaza tegen 2020 sterk in vraag. Dit door schade aan fundamentele infrastructuur (o.a. voor de waterbevoorrading ) en de onmogelijkheid om die te repareren.

Westelijke Jordaanoever


Maar ook op de Westelijke Jordaanoever is de economische situatie dramatisch. Palestijnse ontwikkeling wordt er vrijwel onmogelijk gemaakt en internationale hulpprojecten vaak vernield. Zowel de Wereldbank als het IMF stellen al geruime tijd dat duurzame economische groei in bezet Palestijns gebied onmogelijk is zolang het politieke klimaat onveranderd blijft en de nederzettingen blijven groeien. De spectaculaire terugval van de economie maakt de bezette Palestijnse gebieden steeds hulpafhankelijker. Ondanks de capaciteiten van de Palestijnen en de vele hulp is het één van de weinige regio's in de wereld waar er sprake is van "de-development": het onmogelijk maken van elke kans op ontwikkeling.

Natuurlijk moeten donoren zich nu focussen op het lenigen van de humanitaire noden. Als ontwikkelingsorganisaties eisen we dat de geleverde hulp strookt met het internationaal recht en de relevante VN-resoluties: een leefbare Palestijnse staat binnen de grenzen van vóór 1967.

Effectievere hulp betekent ook dat alle schade aan projecten met Europese steun in Gaza, maar ook op de Westelijke Jordaanoever, moet worden opgemeten. Er moeten gepaste tegemoetkomingen van Israël worden geëist vooraleer er reconstructiefondsen beloofd worden. Israël moet stoppen met de vernieling van Europese hulpprojecten en moet met herstelbetaling over de brug komen. Wanneer Palestijnse groepen verantwoordelijkheid dragen, moeten ook zij daarop op dezelfde manier worden aangesproken.

We vragen niet alleen humanitaire hulp, maar ook politieke daadkracht. Beleidsmakers moeten hun nek uitsteken en de opheffing van de blokkade van Gaza en het einde van de Israëlische bezetting eisen. Concreet moet Europa binnen de VN alle steun geven om schendingen van het internationaal recht te onderzoeken. Israëls optreden en zijn schendingen van het internationaal humanitair recht moeten krachtig worden veroordeeld worden, net als eerder al gebeurde voor de Palestijnse gewapende groepen, en er moet worden meegewerkt om de verantwoordelijken gepast te sanctioneren. Straffeloosheid was zelden een voedingsbodem voor duurzame vrede. 

Net zoals artsen niet willen dat hun behandeling hun patiënten zieker maakt, of zoals advocaten recht en geen onrecht willen bewerkstelligen, hebben ook wij onze beroepseer. Als ontwikkelingsorganisaties wensen we geen verdere hulpafhankelijkheid te creëren. De toekomstige hulp kan niet onder het mom van liefdadigheid ingezet worden voor een langzame economische wurging van de Palestijnse gebieden, maar moet samen met diplomatieke inspanningen gebruikt worden als een echt instrument voor solidariteit en als hefboom voor duurzame vrede en ontwikkeling.

http://www.11.be/component/one/artikel/detail/efficiente_hulp_gaza_vereist_politieke_actie,116064

09:13 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-14

Palestina in 1946

 

 

12DistrictsMap.gif    

09:13 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-14

betrouwbare bronnen over Palestina - Israel

www.dewereldmorgen.be

http://www.broederlijkdelen.be/

20:23 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-14

coin of Palestine

"For anyone who wants a simple proof that Palestine existed before 1948, here’s a coin from 1927 worth 10 Mils (this currency is no longer used). Also note that the word “Palestine” is written in both Arabic and Hebrew indicating not only a Jewish presence, but a prominent one. Jews and Arabs DID live side by side in peace. The Zionist idea that they cannot coexist is an absolute fallacy.”

coin of palestine.jpg

10:48 Gepost door Doornroosje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de muur/het hek

De muur/het hek, standpunt Amnesty International

Thijs Buelens.

 

Op 8 december 2003 keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie goed waarin aan het Internationaal Gerechtshof een Advisory Opinion gevraagd werd over de legaliteit van de constructie door Israël van de muur binnen de Bezette Gebieden. Het Hof concludeerde dat de muur een illegale constructie is, omdat hij leidt tot heel wat mensenrechtenschendingen. Israël meent dat het Internationaal Gerechtshof geen jurisdictie heeft over de zaak en dat het gaat om een politieke kwestie.

 

Amnesty International vindt dat de constructie van de muur door Israël binnen de bezette gebieden het internationaal recht schendt en bijdraagt tot ernstige schendingen van de mensenrechten. Bijgevolg is het volgens Amnesty passend dat deze zaak door een rechtbank wordt onderzocht en wij staan dan ook helemaal achter het advies van het Internationaal Gerechtshof.

 

In april 2002 keurde de Israëlische regering het plan goed om een muur te bouwen in bepaalde delen van de Westelijke Jordaanoever. Volgens de Israëlische autoriteiten is de muur “…  a defensive measure, designed to block the passage of terrorists, weapons and explosives into the State of Israel ...” Israël verantwoordt de muur naar buiten toe dus als een antwoord op zelfmoordaanslagen door Palestijnse gewapende groeperingen. Het enige doel van de muur zou het vrijwaren zijn van de veiligheid van Israël.

 

Feit is echter dat het grootste deel van de muur niet gebouwd wordt op de zogenaamde Green Line tussen Israël en de West Bank. Bijna negentig procent van de route van de muur ligt op Palestijns land in de Westelijke Jordaanoever, waardoor de muur Palestijnse dorpen omsingelt, gemeenschappen en families van elkaar scheidt, boeren verhindert hun land te bereiken en Palestijnen niet op hun werkplaats, scholen, ziekenhuizen en andere essentiële diensten geraken.

 

Het Internationaal Gerechtshof brengt in haar advies aan de Algemene Vergadering in herinnering hoe deze Green Line tot stand is gekomen. De vijandelijkheden van 1948-1949 leidden uiteindelijk tot een wapenstilstandslijn tussen de Israëlische en Arabische troepen, die vastgelegd werd in het algemeen wapenstilstandsakkoord van 3 april 1949 tussen Israël en Jordanië. Deze demarcatielijn is beter bekend als de Green Line. Het gebied tussen deze Green Line en de voormalige oostgrens van Palestina, toen het als mandaatgebied was toegekend aan Groot-Brittannië door de Volkenbond, werd in 1967 bezet door Israël tijdens een gewapend conflict tussen Israël en Jordanië (de Zesdaagse Oorlog). Onder internationaal gewoonterecht zijn deze gebieden (met inbegrip van Oost-Jeruzalem) dus bezette gebieden en heeft Israël er de status van bezettingsmacht.

 

De totale lengte van de muur bedraagt 650 kilometer, meer dan het dubbele van de lengte van de Groene Lijn. De muur heeft een gemiddelde breedte van 60 tot 80 meter, inclusief prikkeldraad, grachten en wegen waar tanks kunnen patrouilleren aan beide zijden van de muur. Daarbovenop komen nog additionele bufferzones of no-go areas van een variërende omvang.

 

Momenteel is ongeveer de helft van de muur afgewerkt, voornamelijk in het noorden van de West Bank en rond Jeruzalem. Indien voltooid zal de muur meer dan vijftien percent van de Westelijke Jordaanoever afscheiden van de rest van de West Bank en zullen zo’n 270.000 Palestijnen zich in gesloten militaire gebieden bevinden tussen de muur en de Groene Lijn of in enclaves omcirkeld door de muur. Nog eens 200.000 Palestijnse inwoners van Oost-Jeruzalem zullen afgesloten zijn van de Westelijke Jordaanoever.

 

De route van de muur is uitgetekend om een groot aantal Israëlische nederzettingen in de Bezette Gebieden in te sluiten, nederzettingen die gebouwd werden en nog steeds uitgebreid worden, ondanks het feit dat ze volgens het internationaal recht illegaal zijn. Het Internationaal Gerechtshof laat er geen twijfel over bestaan: de bouw van de muur is een poging om territorium te annexeren, in strijd met het internationaal recht en een schending van het wettelijk principe dat het verwerven van territorium via het gebruik van geweld verbiedt. De de facto annexatie van land interfereert met de territoriale soevereiniteit van de Palestijnen en bijgevolg met hun recht op zelfbeschikking. In 2006 verklaarde toenmalig premier Ehud Olmert publiekelijk dat de route van de muur officiële aspiraties reflecteerde voor een toekomstige grens, wat de stelling van het Internationaal Gerechtshof lijkt te staven.

 

Het Hof noteert dat de route van de muur, zoals ze is vastgelegd door de Israëlische overheid, zo is uitgestippeld dat de ‘Closed Area’ (het deel van de West Bank tussen de muur en de Green Line) zo’n tachtig procent van de kolonisten die in de Bezette Palestijnse Gebieden wonen omvat, evenals de overgrote meerderheid van Israëlische nederzettingen in de Bezette Palestijnse Gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem. Israël voert volgens het Hof sinds 1977 een beleid dat de vestiging van nederzettingen in de Bezette Palestijnse Gebieden inhoudt, wat in strijd is met artikel 49, paragraaf 5 van de Conventie van Geneve: “de bezettende macht zal geen deel van de eigen bevolking deporteren of overbrengen naar de gebieden die het bezet houdt”. Het Hof concludeert dat de nederzettingen die in de Bezette Palestijnse Gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, zijn gebouwd, een overtreding inhouden van het internationaal recht.

 

Israël heeft het recht redelijke, noodzakelijke en proportionele maatregelen te treffen om de veiligheid van haar burgers en grenzen te garanderen, inclusief de bouw van een muur om zelfmoordaanslagen op haar grondgebied te verhinderen. Het grootste deel van de muur loopt zoals gezegd echter niet tussen Israël en de Bezette Gebieden maar in de Bezette Gebieden. De bouw van de muur in de Bezette Gebieden houdt een schending in van zowel het Internationaal Humanitair Recht als Internationale mensenrechtenverdragen, waarbij Israël partij is.

 

Het Internationaal Humanitair Recht bepaalt dat Israël, als een bezettende macht de bezette Palestijnse bevolking ten alle tijde op een humane manier moet behandelen. Veiligheidsmaatregelen moeten “noodzakelijk zijn als een gevolg van de oorlog” (artikel 27 van de Vierde Conventie van Geneve). Dit kan niet gezegd worden van de muur. De muur wordt gebouwd ten voordele van onwettige Israëlische burgernederzettingen en gaat ten koste van de Palestijnse bevolking, wiens eigendommen op onwettige wijze vernietigd en toegeëigend worden en wiens rechten geschonden worden, zaken die noch proportioneel noch noodzakelijk zijn.

 

Het verbod op discriminatie is een fundamenteel principe in verschillende verdragen die Israël geratificeerd heeft. In hun huidige vorm zijn de muur en de bijhorende restrictieve maatregelen echter inherent discriminerend. Ze zijn specifiek gericht op Palestijnen, omdat ze Palestijnen zijn, en ze zijn niet proportioneel, omdat ze worden opgelegd aan alle Palestijnen en niet op specifieke individuen, die redelijkerwijs kunnen beschouwd worden als een veiligheidsrisico. De beperkingen op bewegingsvrijheid en de verplichting een vergunning te hebben om te wonen in de enclaves die omcirkeld worden door de muur, gelden enkel voor Palestijnen en niet voor Israëli’s die in deze gebieden leven of er op bezoek komen. Artikel 12 van het ICCPR  garandeert het recht op vrijheid van beweging. Beperkingen op dit recht omwille van veiligheidsoverwegingen zijn toegelaten, maar moeten noodzakelijk, proportioneel en consistent zijn met het respect voor internationaal gegarandeerde mensenrechten, wat hier niet het geval is.

 

Het ICESCR  verplicht Israël ertoe te voorzien in de realisatie van een hele reeks basisrechten, inclusief het recht op werk, op onderwijs, op gezondheid, op een redelijke levensstandaard, op voedsel en op een familieleven. Israël moet zich, naar best vermogen, inspannen om deze rechten te realiseren. De Palestijnse bevolking van de Bezette Gebieden kan echter voor een groot deel niet genieten van deze basisrechten en dit niet omwille van natuurlijke rampen of een gebrek aan overheidscapaciteit. Deze situatie is het directe gevolg van maatregelen, inclusief de bouw van de muur, die door Israël doelbewust genomen werden en worden. Eén van de gevolgen van de muur en andere maatregelen die genomen worden door Israël om de bewegingsvrijheid van Palestijnen te beperken of verhinderen, is de creatie van werkloosheid op grote schaal. Bepaalde Palestijnse gemeenschappen bijvoorbeeld, die zich in de nabijheid van de muur bevinden zijn van exporteurs van voedsel, tot ontvangers van voedselhulp geworden. Het recht op werk is een voorwaarde voor de realisatie van een heleboel andere rechten, zoals het recht op een redelijke levensstandaard. Israël voert dus een beleid dat in tegenspraak is met de principes die ingeschreven staan in het ICESCR.

 

Duizenden Palestijnen die wonen tussen de muur en Israël moeten speciale vergunningen aanvragen om in hun huizen te mogen blijven wonen, om toegang te krijgen tot hun landbouwgrond, om naar hun werk of school te gaan, om medische verzorging te kunnen krijgen of om hun familie en vrienden te bezoeken. Diegenen die erin slagen dergelijke vergunningen te bemachtigen, een tijdrovende en gecompliceerde onderneming, worden echter nog steeds beperkt in hun bewegingsvrijheid. Vergunningen zijn voor vastgestelde periodes, gaande van één dag tot enkele maanden. Andere zijn slechts op bepaalde dagen geldig of op welbepaalde tijdstippen. Bovendien worden de checkpoints soms zonder voorafgaande verwittiging simpelweg gesloten, wegens niet nader bepaalde ‘veiligheidsredenen’.

 

In 2007 werd 'Adel 'Omar, een Palestijn die gewond raakte in een ongeval met een tractor, zo’n zeventig minuten opgehouden aan de Azzun 'Atmah doorgang van de scheidingsmuur. Na het ongeval probeerde zijn familie hem naar het al-Aqsa hospitaal in Qalqiliya te brengen, aan de andere kant van de muur. 'Adel 'Omar was in kritieke toestand en diende zo snel mogelijk medische verzorging te krijgen. De Israëlische soldaten, die door 'Adels familie in het Hebreeuws van de situatie op de hoogte waren gebracht en duidelijk konden zien hoe slecht hij er aan toe was, lieten hem echter niet onmiddellijk door. 'Adel 'Omar overleed uiteindelijk aan zijn verwondingen.

 

Om de muur te kunnen bouwen zijn grote stukken vruchtbaar Palestijns land vernietigt. Het Palestijnse land waarop de muur gebouwd is, is “tijdelijk” opgevorderd door de Israëlische autoriteiten voor “militaire doeleinden”. De opeisingen kunnen echter steeds hernieuwd worden. In werkelijkheid wordt het tijdelijk opgevorderde land gebruikt voor permanente structuren zoals nederzettingen, wegen en dus ook de muur. Het vernietigen van eigendommen door een bezettingsmacht is verboden tenzij de vernietiging absoluut noodzakelijk is voor militaire operaties. Indien dit niet het geval is, is er sprake van een oorlogsmisdaad.

 

Voor honderdduizenden Palestijnen in nabijgelegen dorpen en steden heeft de muur zeer ernstige economische en sociale gevolgen. Het vruchtbare land in de omgeving van de muur kan niet op een degelijke manier gecultiveerd en geëxploiteerd worden, gezien de strenge beperkingen die werden opgelegd aan de inwoners en landbouwers in het gebied. De poorten die landbouwers die autorisatie hebben, toegang geven tot hun land liggen ver uit elkaar en zijn slechts gedurende twee of drie momenten op de dag voor een half uur open. Soldaten die de poorten moeten openen zijn vaak te laat. Bovendien zijn de landbouwers verplicht zich te voet naar hun land te begeven. Tractors worden slechts in uitzonderlijke gevallen toegelaten, men moet er een speciale en bijkomende vergunning voor aanvragen. Het traject van de muur zorgt er ook voor dat heel wat wegen tussen dorpen werden afgesloten, waardoor men zijn toevlucht moet zoeken tot alternatieve routes, die veel meer tijd in beslag nemen. Hierdoor wordt o.a. de handel ontmoedigd. Belangrijke waterbronnen, die essentieel zijn voor de Palestijnse landbouw, bevinden zich ten gevolge van de bouw van de muur, buiten het bereik van de Palestijnen.

 

Itaf Ahmad Sa'id Khaled woont samen met haar echtgenoot en zes kinderen in Jayyus. De familie bezit landbouwgrond ten westen van de muur en heeft dus een vergunning nodig om haar land te kunnen bewerken. Voor 2005 kregen Itaf, haar echtgenoot en drie van haar zoons vergunningen, maar deze werden omwille van ‘veiligheidsredenen’ ingetrokken. Enkel Itaf kreeg nog een vergunning, maar zij kan onmogelijk in haar eentje al het land bewerken. Op deze manier wordt het de familie onmogelijk gemaakt te voorzien in hun levensonderhoud. Spijtig genoeg verkeren vele Palestijnse gezinnen, die voor de bouw van de muur goed rondkwamen, in dezelfde situatie als Itaf en haar familie. De muur vertaalt zich in een aanzienlijke achteruitgang van hun sociaal-economische situatie.

 

Isolatie, huisvernietigingen, landonteigeningen, sociaal-economische achteruitgang en de onmogelijkheid een normaal leven te leiden, zijn dus de praktische gevolgen van de huidige route van de muur.

 

In haar Advisory Opinion komt het Internationaal Gerechtshof dan ook tot de conclusie dat de constructie van de muur door het Israëlische leger in de Westelijke Jordaanoever het internationaal humanitair recht en internationale mensenrechten schendt. Een overweldigende meerderheid van VN lidstaten keurde na het arrest van het Internationaal Gerechtshof resolutie ES-10/15 van de Algemene Vergadering goed, die Israël oproept te handelen in lijn met de opinie van het Hof. Resoluties van de Algemene Vergadering hebben echter geen bindende kracht. Het Hof concludeerde eveneens dat Israël de plicht heeft de schade, veroorzaakt door de muur te vergoeden,. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties richtte in 2006 UNROD in, het VN Schaderegister, om de Palestijnen in de mogelijkheid te stellen schadeclaims in te dienen. Israël gaat echter verder met de bouw van de muur.

 

Amnesty International roept Israël op de bouw van de muur stop te zetten, de reeds gebouwde delen af te breken en te voorzien in een vergoeding voor de geleden schade. De muur/het hek Op 8 december 2003 keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie goed waarin aan het Internationaal Gerechtshof een Advisory Opinion gevraagd werd over de legaliteit van de constructie door Israël van de muur binnen de Bezette Gebieden. Het Hof concludeerde dat de muur een illegale constructie is, omdat hij leidt tot heel wat mensenrechtenschendingen. Israël meent dat het Internationaal Gerechtshof geen jurisdictie heeft over de zaak en dat het gaat om een politieke kwestie.Amnesty International vindt dat de constructie van de muur door Israël binnen de bezette gebieden het internationaal recht schendt en bijdraagt tot ernstige schendingen van de mensenrechten. Bijgevolg is het volgens Amnesty passend dat deze zaak door een rechtbank wordt onderzocht en wij staan dan ook helemaal achter het advies van het Internationaal Gerechtshof.In april 2002 keurde de Israëlische regering het plan goed om een muur te bouwen in bepaalde delen van de Westelijke Jordaanoever. Volgens de Israëlische autoriteiten is de muur “… a defensive measure, designed to block the passage of terrorists, weapons and explosives into the State of Israel ...” Israël verantwoordt de muur naar buiten toe dus als een antwoord op zelfmoordaanslagen door Palestijnse gewapende groeperingen. Het enige doel van de muur zou het vrijwaren zijn van de veiligheid van Israël.Feit is echter dat het grootste deel van de muur niet gebouwd wordt op de zogenaamde Green Line tussen Israël en de West Bank. Bijna negentig procent van de route van de muur ligt op Palestijns land in de Westelijke Jordaanoever, waardoor de muur Palestijnse dorpen omsingelt, gemeenschappen en families van elkaar scheidt, boeren verhindert hun land te bereiken en Palestijnen niet op hun werkplaats, scholen, ziekenhuizen en andere essentiële diensten geraken. Het Internationaal Gerechtshof brengt in haar advies aan de Algemene Vergadering in herinnering hoe deze Green Line tot stand is gekomen. De vijandelijkheden van 1948-1949 leidden uiteindelijk tot een wapenstilstandslijn tussen de Israëlische en Arabische troepen, die vastgelegd werd in het algemeen wapenstilstandsakkoord van 3 april 1949 tussen Israël en Jordanië. Deze demarcatielijn is beter bekend als de Green Line. Het gebied tussen deze Green Line en de voormalige oostgrens van Palestina, toen het als mandaatgebied was toegekend aan Groot-Brittannië door de Volkenbond, werd in 1967 bezet door Israël tijdens een gewapend conflict tussen Israël en Jordanië (de Zesdaagse Oorlog). Onder internationaal gewoonterecht zijn deze gebieden (met inbegrip van Oost-Jeruzalem) dus bezette gebieden en heeft Israël er de status van bezettingsmacht. De totale lengte van de muur bedraagt 650 kilometer, meer dan het dubbele van de lengte van de Groene Lijn. De muur heeft een gemiddelde breedte van 60 tot 80 meter, inclusief prikkeldraad, grachten en wegen waar tanks kunnen patrouilleren aan beide zijden van de muur. Daarbovenop komen nog additionele bufferzones of no-go areas van een variërende omvang.Momenteel is ongeveer de helft van de muur afgewerkt, voornamelijk in het noorden van de West Bank en rond Jeruzalem. Indien voltooid zal de muur meer dan vijftien percent van de Westelijke Jordaanoever afscheiden van de rest van de West Bank en zullen zo’n 270.000 Palestijnen zich in gesloten militaire gebieden bevinden tussen de muur en de Groene Lijn of in enclaves omcirkeld door de muur. Nog eens 200.000 Palestijnse inwoners van Oost-Jeruzalem zullen afgesloten zijn van de Westelijke Jordaanoever.De route van de muur is uitgetekend om een groot aantal Israëlische nederzettingen in de Bezette Gebieden in te sluiten, nederzettingen die gebouwd werden en nog steeds uitgebreid worden, ondanks het feit dat ze volgens het internationaal recht illegaal zijn. Het Internationaal Gerechtshof laat er geen twijfel over bestaan: de bouw van de muur is een poging om territorium te annexeren, in strijd met het internationaal recht en een schending van het wettelijk principe dat het verwerven van territorium via het gebruik van geweld verbiedt. De de facto annexatie van land interfereert met de territoriale soevereiniteit van de Palestijnen en bijgevolg met hun recht op zelfbeschikking. In 2006 verklaarde toenmalig premier Ehud Olmert publiekelijk dat de route van de muur officiële aspiraties reflecteerde voor een toekomstige grens, wat de stelling van het Internationaal Gerechtshof lijkt te staven. Het Hof noteert dat de route van de muur, zoals ze is vastgelegd door de Israëlische overheid, zo is uitgestippeld dat de ‘Closed Area’ (het deel van de West Bank tussen de muur en de Green Line) zo’n tachtig procent van de kolonisten die in de Bezette Palestijnse Gebieden wonen omvat, evenals de overgrote meerderheid van Israëlische nederzettingen in de Bezette Palestijnse Gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem. Israël voert volgens het Hof sinds 1977 een beleid dat de vestiging van nederzettingen in de Bezette Palestijnse Gebieden inhoudt, wat in strijd is met artikel 49, paragraaf 5 van de Conventie van Geneve: “de bezettende macht zal geen deel van de eigen bevolking deporteren of overbrengen naar de gebieden die het bezet houdt”. Het Hof concludeert dat de nederzettingen die in de Bezette Palestijnse Gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, zijn gebouwd, een overtreding inhouden van het internationaal recht.Israël heeft het recht redelijke, noodzakelijke en proportionele maatregelen te treffen om de veiligheid van haar burgers en grenzen te garanderen, inclusief de bouw van een muur om zelfmoordaanslagen op haar grondgebied te verhinderen. Het grootste deel van de muur loopt zoals gezegd echter niet tussen Israël en de Bezette Gebieden maar in de Bezette Gebieden. De bouw van de muur in de Bezette Gebieden houdt een schending in van zowel het Internationaal Humanitair Recht als Internationale mensenrechtenverdragen, waarbij Israël partij is.Het Internationaal Humanitair Recht bepaalt dat Israël, als een bezettende macht de bezette Palestijnse bevolking ten alle tijde op een humane manier moet behandelen. Veiligheidsmaatregelen moeten “noodzakelijk zijn als een gevolg van de oorlog” (artikel 27 van de Vierde Conventie van Geneve). Dit kan niet gezegd worden van de muur. De muur wordt gebouwd ten voordele van onwettige Israëlische burgernederzettingen en gaat ten koste van de Palestijnse bevolking, wiens eigendommen op onwettige wijze vernietigd en toegeëigend worden en wiens rechten geschonden worden, zaken die noch proportioneel noch noodzakelijk zijn.Het verbod op discriminatie is een fundamenteel principe in verschillende verdragen die Israël geratificeerd heeft. In hun huidige vorm zijn de muur en de bijhorende restrictieve maatregelen echter inherent discriminerend. Ze zijn specifiek gericht op Palestijnen, omdat ze Palestijnen zijn, en ze zijn niet proportioneel, omdat ze worden opgelegd aan alle Palestijnen en niet op specifieke individuen, die redelijkerwijs kunnen beschouwd worden als een veiligheidsrisico. De beperkingen op bewegingsvrijheid en de verplichting een vergunning te hebben om te wonen in de enclaves die omcirkeld worden door de muur, gelden enkel voor Palestijnen en niet voor Israëli’s die in deze gebieden leven of er op bezoek komen. Artikel 12 van het ICCPR garandeert het recht op vrijheid van beweging. Beperkingen op dit recht omwille van veiligheidsoverwegingen zijn toegelaten, maar moeten noodzakelijk, proportioneel en consistent zijn met het respect voor internationaal gegarandeerde mensenrechten, wat hier niet het geval is.Het ICESCR verplicht Israël ertoe te voorzien in de realisatie van een hele reeks basisrechten, inclusief het recht op werk, op onderwijs, op gezondheid, op een redelijke levensstandaard, op voedsel en op een familieleven. Israël moet zich, naar best vermogen, inspannen om deze rechten te realiseren. De Palestijnse bevolking van de Bezette Gebieden kan echter voor een groot deel niet genieten van deze basisrechten en dit niet omwille van natuurlijke rampen of een gebrek aan overheidscapaciteit. Deze situatie is het directe gevolg van maatregelen, inclusief de bouw van de muur, die door Israël doelbewust genomen werden en worden. Eén van de gevolgen van de muur en andere maatregelen die genomen worden door Israël om de bewegingsvrijheid van Palestijnen te beperken of verhinderen, is de creatie van werkloosheid op grote schaal. Bepaalde Palestijnse gemeenschappen bijvoorbeeld, die zich in de nabijheid van de muur bevinden zijn van exporteurs van voedsel, tot ontvangers van voedselhulp geworden. Het recht op werk is een voorwaarde voor de realisatie van een heleboel andere rechten, zoals het recht op een redelijke levensstandaard. Israël voert dus een beleid dat in tegenspraak is met de principes die ingeschreven staan in het ICESCR.Duizenden Palestijnen die wonen tussen de muur en Israël moeten speciale vergunningen aanvragen om in hun huizen te mogen blijven wonen, om toegang te krijgen tot hun landbouwgrond, om naar hun werk of school te gaan, om medische verzorging te kunnen krijgen of om hun familie en vrienden te bezoeken. Diegenen die erin slagen dergelijke vergunningen te bemachtigen, een tijdrovende en gecompliceerde onderneming, worden echter nog steeds beperkt in hun bewegingsvrijheid. Vergunningen zijn voor vastgestelde periodes, gaande van één dag tot enkele maanden. Andere zijn slechts op bepaalde dagen geldig of op welbepaalde tijdstippen. Bovendien worden de checkpoints soms zonder voorafgaande verwittiging simpelweg gesloten, wegens niet nader bepaalde ‘veiligheidsredenen’.In 2007 werd 'Adel 'Omar, een Palestijn die gewond raakte in een ongeval met een tractor, zo’n zeventig minuten opgehouden aan de Azzun 'Atmah doorgang van de scheidingsmuur. Na het ongeval probeerde zijn familie hem naar het al-Aqsa hospitaal in Qalqiliya te brengen, aan de andere kant van de muur. 'Adel 'Omar was in kritieke toestand en diende zo snel mogelijk medische verzorging te krijgen. De Israëlische soldaten, die door 'Adels familie in het Hebreeuws van de situatie op de hoogte waren gebracht en duidelijk konden zien hoe slecht hij er aan toe was, lieten hem echter niet onmiddellijk door. 'Adel 'Omar overleed uiteindelijk aan zijn verwondingen.Om de muur te kunnen bouwen zijn grote stukken vruchtbaar Palestijns land vernietigt. Het Palestijnse land waarop de muur gebouwd is, is “tijdelijk” opgevorderd door de Israëlische autoriteiten voor “militaire doeleinden”. De opeisingen kunnen echter steeds hernieuwd worden. In werkelijkheid wordt het tijdelijk opgevorderde land gebruikt voor permanente structuren zoals nederzettingen, wegen en dus ook de muur. Het vernietigen van eigendommen door een bezettingsmacht is verboden tenzij de vernietiging absoluut noodzakelijk is voor militaire operaties. Indien dit niet het geval is, is er sprake van een oorlogsmisdaad.Voor honderdduizenden Palestijnen in nabijgelegen dorpen en steden heeft de muur zeer ernstige economische en sociale gevolgen. Het vruchtbare land in de omgeving van de muur kan niet op een degelijke manier gecultiveerd en geëxploiteerd worden, gezien de strenge beperkingen die werden opgelegd aan de inwoners en landbouwers in het gebied. De poorten die landbouwers die autorisatie hebben, toegang geven tot hun land liggen ver uit elkaar en zijn slechts gedurende twee of drie momenten op de dag voor een half uur open. Soldaten die de poorten moeten openen zijn vaak te laat. Bovendien zijn de landbouwers verplicht zich te voet naar hun land te begeven. Tractors worden slechts in uitzonderlijke gevallen toegelaten, men moet er een speciale en bijkomende vergunning voor aanvragen. Het traject van de muur zorgt er ook voor dat heel wat wegen tussen dorpen werden afgesloten, waardoor men zijn toevlucht moet zoeken tot alternatieve routes, die veel meer tijd in beslag nemen. Hierdoor wordt o.a. de handel ontmoedigd. Belangrijke waterbronnen, die essentieel zijn voor de Palestijnse landbouw, bevinden zich ten gevolge van de bouw van de muur, buiten het bereik van de Palestijnen.Itaf Ahmad Sa'id Khaled woont samen met haar echtgenoot en zes kinderen in Jayyus. De familie bezit landbouwgrond ten westen van de muur en heeft dus een vergunning nodig om haar land te kunnen bewerken. Voor 2005 kregen Itaf, haar echtgenoot en drie van haar zoons vergunningen, maar deze werden omwille van ‘veiligheidsredenen’ ingetrokken. Enkel Itaf kreeg nog een vergunning, maar zij kan onmogelijk in haar eentje al het land bewerken. Op deze manier wordt het de familie onmogelijk gemaakt te voorzien in hun levensonderhoud. Spijtig genoeg verkeren vele Palestijnse gezinnen, die voor de bouw van de muur goed rondkwamen, in dezelfde situatie als Itaf en haar familie. De muur vertaalt zich in een aanzienlijke achteruitgang van hun sociaal-economische situatie.Isolatie, huisvernietigingen, landonteigeningen, sociaal-economische achteruitgang en de onmogelijkheid een normaal leven te leiden, zijn dus de praktische gevolgen van de huidige route van de muur.In haar Advisory Opinion komt het Internationaal Gerechtshof dan ook tot de conclusie dat de constructie van de muur door het Israëlische leger in de Westelijke Jordaanoever het internationaal humanitair recht en internationale mensenrechten schendt. Een overweldigende meerderheid van VN lidstaten keurde na het arrest van het Internationaal Gerechtshof resolutie ES-10/15 van de Algemene Vergadering goed, die Israël oproept te handelen in lijn met de opinie van het Hof. Resoluties van de Algemene Vergadering hebben echter geen bindende kracht. Het Hof concludeerde eveneens dat Israël de plicht heeft de schade, veroorzaakt door de muur te vergoeden,. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties richtte in 2006 UNROD in, het VN Schaderegister, om de Palestijnen in de mogelijkheid te stellen schadeclaims in te dienen. Israël gaat echter verder met de bouw van de muur.Amnesty International roept Israël op de bouw van de muur stop te zetten, de reeds gebouwde delen af te breken en te voorzien in een vergoeding voor de geleden schade.

08:02 Gepost door Doornroosje in Actualiteit, Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-14

veel joden gaan niet akkoord met wat Israel doet.

Israel has broken my heart: I’m a rabbi in mourning for a Judaism being murdered by Israel

I’ve always been proud of Israel, but the brutal Gaza assault requires Jews worldwide to be honest, not nationalist

Michael Lerner

My heart is broken as I witness the suffering of the Palestinian people and the seeming indifference of Israelis. All my life I’ve been a champion of Israel, proud of its many accomplishments in science and technology that have benefited the world, insistent on the continuing need for the Jewish people to have a state that offers protections from anti-Semitism that has reared its head continuously throughout Christian and Islamic societies, willing to send my only child to serve in the Israeli Army (the paratroopers unit-tzanchanim), and enjoying the pleasures of long swaths of time in which I could study in Jerusalem and celebrate Shabbat in a city that weekly closed down the hustle and bustle of the capitalist marketplace for a full 25 hours. And though as editor of Tikkun I printed articles challenging the official story of how Israel came to be, showing its role in forcibly ejecting tens of thousands of Palestinians in 1948 and allowing Jewish terrorist groups under the leadership of (future Israeli Prime Ministers Menachem Begin and Yitzhak Shamir) to create justified fears that led hundreds of thousands of other Palestinians to flee for their lives, I always told myself that the dominant humanity of the Jewish people and the compassionate strain within Torah would reassert itself once Israel felt secure.

That belief began to wane in the past eight years when Israel, faced with a Palestinian Authority that promoted nonviolence and sought reconciliation and peace, ignored the Saudi Arabian-led peace initiative that would have granted Israel the recognition that it had long sought, an end to hostilities, and a recognized place in the Middle East, refused to stop its expansion of settlements in the West Bank and imposed an economically crushing blockade on Gaza. Even Hamas, whose hateful charter called for Israel’s destruction, had decided to accept the reality of Israel’s existence, and while unable to embrace its “right” to exist, nevertheless agreed to reconcile with the Palestinian Authority and in that context live within the terms that the PA would negotiate with Israel.

Yet far from embracing this new possibility for peace, the Israeli government used that as its reason to break off the peace negotiations, and then, in an unbelievably cynical move, let the brutal and disgusting kidnapping and murder of three Israeli teens (by a rogue element in Hamas that itself was trying to undermine the reconciliation-with-Israel factions of Hamas by creating new fears in Israel) become the pretext for a wild assault on West Bank civilians, arresting hundreds of Hamas sympathizers, and escalating drone attacks on Hamas operatives inside Gaza. When Hamas responded by starting to send its (guaranteed to be ineffective and hence merely symbolic in light of Israel’s Iron Shield) missiles toward civilian targets in Israel, the Netanyahu government used that as its excuse to launch a brutal assault on Gaza.

But it is the brutality of that assault that finally has broken me into tears and heartbreak. While claiming that it is only interested in uprooting tunnels that could be used to attack Israel, the IDF has engaged in the same criminal behavior that the world condemns in other struggles: the intentional targeting of civilians (the same crime that Hamas has been engaged in over the years, which correctly has earned it the label as a terrorist organization). Using the excuse that Hamas is using civilians as “human shields” and placing its war material in civilian apartments, Israel has managed to kill more than 1,000 civilians and wounded thousands.  The stories that have emerged from eyewitness accounts of hundreds of children being killed by Israel’s indiscriminate destructiveness, the shelling of United Nations schools and public hospitals, and finally the destruction of Gaza’s water and electricity, guaranteeing deaths from typhoid and other diseases as well as widespread hunger among the million and a half Gazans most of whom have had nothing to do with Hamas, highlights to the world an Israel that is rivaling some of the most oppressive and brutal regimes in the contemporary world.

In my book “Embracing Israel/Palestine” I have argued that both Israelis and Palestinians are victims of post-traumatic stress disorder. I have a great deal of compassion for both peoples, particularly for my own Jewish people who have gone through traumas that have inevitably distorted future generations. Those traumas don’t exonerate Israel’s behavior or that of Hamas, but they are relevant for those of us seeking a path to social healing and transformation.

Yet that healing is impossible until those who are victims of PTSD are willing to work on overcoming it.

And this is precisely where the American Jewish community and Jews around the world have taken a turn that is disastrous, by turning the Israeli nation state into “the Jewish state” and making Israel into an idol to be worshiped rather than a political entity like any other political entity, with strengths and deep flaws. Despairing of spiritual salvation after God failed to show up and save us from the Holocaust, increasing numbers of Jews have abandoned the religion of compassion and identification with the most oppressed that was championed by our biblical prophets, and instead come to worship power and to rejoice in Israel’s ability to become the most militarily powerful state in the Middle East. If a Jew today goes into any synagogue in the U.S. or around the world and says, “I don’t believe in God or Torah and I don’t follow the commandments,” most will still welcome you in and urge you to become involved. But say, “I don’t support the State of Israel,” and you are likely to be labeled a “self-hating Jew” or anti-Semite, scorned and dismissed. As Aaron said of the Golden Calf in the Desert, “These are your Gods, O Israel.”

The worship of the state makes it necessary for Jews to turn Judaism into an auxiliary of ultra-nationalist blindness. Every act of the State of Israel against the Palestinian people is seen as sanctioned by God. Each Sabbath Jews in synagogues around the world are offered prayers for the well-being of the State of Israel but not for our Arab cousins.  The very suggestion that we should be praying for the Palestinian people’s welfare is seen as heresy and proof of being “self-hating Jews.”

The worship of power is precisely what Judaism came into being to challenge. We were the slaves, the powerless, and though the Torah talks of God using a strong arm to redeem the Israelites from Egyptian slavery, it simultaneously insists, over and over again, that when Jews go into their promised land in Canaan (not Palestine) they must “love the stranger/the Other,” have one law for the stranger and for the native born, and warns “do not oppress the stranger/the Other.” Remember, Torah reminds us, “that you were strangers/the Other in the land of Egypt” and “you know the heart of the stranger.”  Later sources in Judaism even insist that a person without compassion who claims to be Jewish cannot be considered Jewish. A spirit of generosity is so integral to Torah consciousness that when Jews are told to let the land lie fallow once every seven years (the societal-wide Sabbatical Year), they must allow that which grows spontaneously from past plantings be shared with the Other/the stranger.

The Jews are not unique in this. The basic reality is that most of humanity has always heard a voice inside themselves telling them that the best path to security and safety is to love others and show generosity, and a counter voice that tells us that the only path to security is domination and control over others. This struggle between the voice of fear and the voice of love, the voice of domination/power-over and the voice of compassion, empathy and generosity, have played out throughout history and shape contemporary political debates around the world. Because almost every single one of us hears both voices, we are often torn between them, oscillating in our communal policies and our personal behavior between these two worldviews and ways of engaging others. As the competitive and me-first ethos of the capitalist marketplace has grown increasingly powerful and  increasingly reflected in the culture and worldviews of the contemporary era, more and more people bring the worldview of fear, domination and manipulation of others into personal lives, teaching people that the rationality of the marketplace with its injunction to see other human beings primarily in terms of how they can serve our own needs and as instrumental for our own purposes, rather than as being deserving of care and respect just for who they are and not for what they can deliver for us, this ethos has weakened friendships and created the instability in family life that the right has so effectively manipulated (a theme I develop most fully in reporting in my book “The Left Hand of God: Taking Back Our Country From the Religious Right” on my years as a psychotherapist and principal investigator of an NIMH study of stress and the psychodynamics of daily life in Western societies).

No wonder that Jews and Judaism have had these conflicting streams within our religion as well. In the 2,000 years of relative powerlessness when Jews were the oppressed minorities of the Western and Islamic societies, the validation of images of a powerful God who could fight for the oppressed Jews was a powerful psychological boon to offset the potential internalizing of the demonization that we faced from the majority cultures. But now when Jews enjoy military power in Israel and economic and political power in the U.S. and to some extent in many other Western societies, one would have expected that the theme of love and generosity, always a major voice even in a Jewish people that were being brutalized, would now emerge as the dominant theme of the Judaism of the 21st  century.

No wonder, then, that I’m heartbroken to see the Judaism of love and compassion being dismissed as “unrealistic” by so many of my fellow Jews and fellow rabbis. Wasn’t the central message of Torah that the world was ruled by a force that made possible the transformation from “that which is” to “that which can and should be” and wasn’t our task to teach the world that nothing was fixed, that even the mountains could skip like young rams and the seas could flee from before the triumph of justice in the world? Instead of this hopeful message, too many of the rabbis and rabbinical institutions are preaching a Judaism that hopes more in the Israeli army than in the capacity of human beings (including Palestinians), all created in the image of God and hence capable of transformation, to once again become embodiments of love and generosity.  They scoff at the possibility that we at Tikkun and our Network of Spiritual Progressives have been preaching (not only for the Middle East, but for the U.S. as well) that if we act from a loving and generous place, that the icebergs of anger and hate (some of which our behavior helped to create) can melt away and people’s hearts can once again turn toward love and justice for all. In an America that at this very moment has its president calling for sending tens of thousands of children refugees back to the countries they risked their lives to escape, in an America that refused to provide Medicare for All, in an America that serves the interests of its richest 1 percent while largely ignoring the needs of its large working middle class, these ideas may sound naively utopian. But for Judaism, belief in God was precisely a belief that love and justice could and should prevail, and that our task is to embody that message in our communities and promote that message to the world.

It is this love, compassion, justice and peace-oriented Judaism that the State of Israel is murdering. The worshipers of Israel have fallen into a deep cynicism about the possibility of the world that the prophets called for in which nations shall not lift up the sword against each other and they will no longer learn war, and everyone will live in peace. True, that world is not already here, but the Jewish people’s task was to teach people that this world could be brought into being, and that each step we take is either a step toward that world or a step away from it. The Israel worshipers are running away from the world, making it far less possible, and then call their behavior Judaism and Israel “the Jewish state.”

No wonder, then, that I mourn for the Judaism of love and kindness, peace and generosity that Israel worshipers dismiss as utopian fantasy.  To my fellow Jews, I issue the following invitation: use Tisha B’av (the traditional fast-day mourning the destruction of Jewish life in the past, and starting Monday night Aug. 4 till dark Aug. 5) to mourn for the Judaism of love and generosity that is being murdered by Israel and its worshipers around the world, the same kind of idol-worshipers who, pretending to be Jewish but actually assimilated into the world of power, helped destroy our previous two Jewish commonwealths and our temples of the past. We may have to renew our Judaism by creating a Liberatory, Emancipatory, Transformative Love-Oriented Judaism outside the synagogues and traditional institutions, because inside the existing Jewish community the best we can do is repeat what the Jewish exiles in Babylonia said in Psalm 137, “How can we sing the songs of the Transformative Power YHVH in a strange land?” And let us this year turn Yom Kippur into a time of repentance for the sins of our people who have given Israel a blank check and full permission to be brutal in the name of Judaism and the Jewish people (even as we celebrate those Jews with the courage to publicly critique Israel in a loving but stern way).

For our non-Jewish allies, the following plea: Do not let the organized Jewish community intimidate you with charges that any criticism of Israel’s brutality toward the Palestinian people proves that you are anti-Semites. Stop allowing your very justified guilt at the history of oppression your ancestors enacted on Jews to be the reason you fail to speak out vigorously against the current immoral policies of the State of Israel. The way to become real friends of the Jewish people is to side with those Jews who are trying to get Israel back on track toward its highest values, knowing full well that there is no future for a Jewish state surrounded by a billion Muslims except through friendship and cooperation. The temporary alliance of brutal dictatorships in Egypt, Saudi Arabia, Jordan and various Arab emirates that give Israel support against Hamas will ultimately collapse, but the memory of humiliation at the hands of the State of Israel will not, and Israel’s current policies will endanger Jews both in the Middle East and around the world for many decades after the people of Israel have regained their senses. Real friends don’t let their friends pursue a self-destructive path, so it’s time for you too to speak up and to support those of us in the Jewish world who are champions of peace and justice, and who will not be silent in the face of the destruction of Judaism.

And that gets to my last point. Younger Jews, like many of their non-Jewish peers, are becoming increasingly alienated from Israel and from the Judaism that too many Jews claim to be the foundation of this supposedly Jewish state. They see Israel as what Judaism is in practice, not knowing how very opposite its policies are to the traditional worldviews most Jews have embraced through the years. It is these coming generations of young people whose parents claimed to be Jewish but celebrated the power of the current State of Israel and never bothered to critique it when it was acting immorally, as it is today in Gaza, who will leave Judaism in droves, making it all the more the province of the Israel-worshipers with their persistent denial of the God of love and justice and their embrace of a God of vengeance and hate.  I won’t blame them for that choice, but I wish they knew that there is a different strand of Judaism that has been the major strand for much of Jewish history, and that it needs their active engagement in order to reestablish it as the 21st century continuation of the Jewish tradition. That I have to go to non-Jewish sources to seek to have this message printed is a further testimony to how much there is to mourn over the dying body of the Judaism of love, pleading for Jews who privately feel the way I do to come out of their closets and help us rebuild the Jewish world in which the tikkun (healing and transformation) needed becomes the first agenda item.

Above all else, I grieve for all the unnecessary suffering on this planet, including the Israeli victims of terrorism, the Palestinian victims of Israeli terror and repression, the victims of America’s misguided wars from Vietnam through Afghanistan and Iraq and the apparently endless war on terrorism, the victims of so many other struggles around the world, and the less visible but real victims of a global capitalist order in which according to the U.N. some 8,000-10,000 children under the age of 5 die every day from malnutrition or diseases related to malnutrition.  And yet I affirm that there is still the possibility of a different kind of world, if only enough of us would believe in it and then work together to create it.

http://jfjfp.com/?p=63391

 

10501914_10201730324094324_812636149806132818_n.jpg    

10568941_10204505708666795_2689721149802358868_n.jpg

 

09:40 Gepost door Doornroosje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-14

mooi

palestijn-jood-vrede.jpg

23:28 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

'In Israël heerst ziekelijk gevoel van superioriteit'

Waarom staat de Israëlische bevolking als een blok achter de Gaza-oorlog? De Israëlische schrijver Nir Baram zoekt het antwoord in de 'angstpropaganda' van de overheid. Bovendien zouden Joodse Israëliërs zich moreel zo superieur voelen dat ze hun eigen fouten niet meer inzien. De schrijver vindt het hoog tijd voor een morele revolutie.

  •  
    Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste Israëliërs helemaal niet wíllen weten wat er in Gaza gebeurt. Ze hebben geen zin om in het gezicht te staren van iemand die net zeventien familieleden heeft verloren.
  • © Hollandse Hoogte.
    Nir Baram: 'Mensen zijn slecht geïnformeerd, er zijn in Gaza geen Israëlische verslaggevers.'

Volgens een recente opiniepeiling wil 86,5 procent van de Israëliërs de oorlog tegen het Hamas-regime in Gaza voortzetten. De strijd heeft al het leven gekost aan zeker 1500 Gazanen (vooral burgers) en 65 Israëliërs (vrijwel uitsluitend soldaten). En ondanks dat is er die brede steun.

Die is te verklaren, zegt de Israëlische schrijver Nir Baram: "De steun komt voort uit de angstpropaganda en de holocaustretoriek van onze premier Benjamin Netanjahoe. Natuurlijk is de militante Palestijnse Hamas-beweging gevaarlijk, maar ze vormt absoluut geen existentiële bedreiging voor Israël. Dat is een heel belangrijk onderscheid. Hamas kan ons niet verpletteren, daar zijn we militair veel te sterk voor. Toch zit de angst voor totale vernietiging er bij Israëliërs diep in, met dank aan Netanjahoe. Die blijft maar herhalen dat de volgende holocaust eraan komt. Is het niet via Iran, dan wel via Hamas-raketten, en nu weer via die tunnels. Wat een flauwekul."

Angst is een invoelbaar motief voor steun aan een oorlog. Maar zien Israëliërs ook de andere kant: het humanitaire drama dat hun strijdkrachten in de Gazastrook aanrichten?
"Vrijwel niet, helaas. In Israël zijn de mensen slechter geïnformeerd over de Gaza-oorlog dan waar ook ter wereld. Dat komt doordat er in Gaza geen Israëlische verslaggevers zijn: te gevaarlijk.

De grote tv-zenders, voor veel mensen de belangrijkste informatiebron, besteden nauwelijks aandacht aan de verwoesting, aan de vele doden en aan de persoonlijke tragedies in Gaza. Bijna alle Israëlische media stellen zich in oorlogstijd bovendien op als woordvoerder van het leger.

De krant Ha'aretz probeert nog wel serieus over de oorlog te berichten. Maar die krant heeft maar 70.000 lezers. Ha'aretz heeft het bovendien niet makkelijk. De krant oogst extreme verontwaardiging van andere media en van politici, ook van een zogenaamd gematigde figuur als minister van financiën Lapid, die heeft opgeroepen om Ha'aretz niet meer te lezen.

Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste Israëliërs helemaal niet wíllen weten wat er in Gaza gebeurt. Ze hebben geen zin om in het gezicht te staren van iemand die net zeventien familieleden heeft verloren. Mensen geloven liever in de propaganda van de regering. En de media gaan daarin mee."

  •  
    Dat is toch een ziek uitgangspunt, dat zogenaamd alleen andere etniciteiten kunnen moorden, en Joden niet?

Een overheid die angst aanwakkert, journalisten die zich gedragen als woordvoerder van het leger... Worden Israëliërs feitelijk gehersenspoeld?
"Laat ik het zo zeggen: door de voortdurende propaganda hebben Israëlische Joden een moreel superioriteitscomplex ontwikkeld. Het is ziekelijk. Ze zijn er serieus van overtuigd geraakt dat ze moreel beter zijn dan Palestijnen. Ze zeggen: Wíj willen vrede, wíj doden geen onschuldige burgers, wíj respecteren kinderlevens. Terwijl de Palestijnen alleen maar bloed willen vergieten. Die moorden maar raak en hebben geen enkel respect voor welk leven dan ook, zelfs niet voor hun eigen leven.

Wanneer je jezelf als Joodse Israëliër moreel zo verheven voelt boven de ander, kun je nooit een gelijkwaardige gesprekspartner zijn. Vredesoverleg krijgt dan nooit een kans van slagen, tenzij we de moed hebben om het morele superioriteitscomplex van Joodse Israëliërs aan te pakken."

Maar Joodse Israëliërs plegen geen aanslagen op Palestijnse burgers. Zij vuren niet lukraak raketten af, anders dan Hamas. Is het dan niet logisch dat ze zich moreel superieur voelen?
"De Joodse morele superioriteit is een illusie. Neem de moord op de 16-jarige Palestijn Mohammed Aboe Khdair. Die jongen werd begin juni ontvoerd en levend verbrand door extremistische kolonisten (uit wraak voor de moord op drie Joodse tieners, red.).

Toen bleek dat de daders Joden waren, was het ongeloof in Israël enorm. Joden waren niet tot zo'n gruwelijke daad in staat, werd overal geroepen. Dat is toch een ziek uitgangspunt, dat zogenaamd alleen andere etniciteiten kunnen moorden, en Joden niet?

Of neem het Israëlische leger. Netanjahoe noemde dit laatst nog 'het meest morele leger' ter wereld. En de Israëlische media kopiëren braaf dat ons leger 'geen kinderen doodt zonder reden'. Maar kun je dat vandaag de dag nog volhouden, als je weet dat het Israëlische leger sinds het begin van deze eeuw al meer dan 1300 Palestijnse kinderen heeft gedood?

Die kinderen werden heus niet allemaal als menselijk schild gebruikt. Nee, alle legers doden onschuldige burgers, en ons leger is echt niet moreler dan andere.

Je kunt wel krampachtig in het tegendeel blijven geloven, wat veel Israëliërs doen. Maar daarmee sluit je jezelf op in dat valse gevoel van morele superioriteit. En zo verhul je de werkelijkheid."

  •  
    Premier Netanjahoe is onderdeel van het probleem. Met zijn regering wakkert hij het racisme aan, en hij doet niets om de vrede dichterbij te brengen.

Wat moet er gebeuren om de situatie structureel te verbeteren?
"Ik denk dat het tijd is voor een morele revolutie. We moeten allereerst de angstpropaganda terugdringen en Joodse Israëliërs ervan overtuigen dat ze niet beter zijn dan Palestijnen. Vervolgens moeten we de kansen en mogelijkheden zien, en risico's durven nemen om vrede te sluiten. Als we de progressieve krachten bundelen, kunnen we slagen.

Dat is niet naïef. Ga maar na, de meerderheid van de Palestijnen is gematigd. Ik heb de familie van de vermoorde tiener Mohammed bezocht op de Westelijke Jordaanoever, en echt, die mensen willen niets liever dan vrede. De gematigde Fatah-partij op de Westoever is veel groter dan de radicale Hamas in Gaza. En door de eenheidsregering die Fatah en Hamas onlangs hebben gevormd, is Hamas politiek nog verder ingedamd.

Er liggen dus kansen, en die moeten we grijpen. We moeten in gesprek gaan met gematigde Palestijnen en de bezetting zo snel mogelijk beëindigen. Niet over vijf jaar, maar nu meteen."

Het zal niet eenvoudig zijn om zo'n morele revolutie te ontketenen. Hoe ziet u dat voor zich?
"Vanuit de politiek zie ik de aanzet niet komen. Want rechts heeft maar één model: dreiging beantwoorden met geweld. En links is zwak en zelfgenoegzaam. De verandering zal dus uit de bevolking moeten komen. Van onderaf, net als bij de sociale protesten in 2011, toen er in Israëlische steden massale demonstaties ontstonden tegen de armoede. Linkse politici volgen dan waarschijnlijk vanzelf.

Ik hoop dat er op zo'n manier eindelijk iets gebeurt om de Joodse Israëliërs uit hun levensleugen te wekken.

Belangrijk is ook dat we het diepgewortelde racisme in de Israëlische maatschappij aanpakken. Racisme is op dit moment ons grootste probleem. Ook links heeft dit thema de laatste jaren laten liggen. Sterker nog, de leider van de Arbeiderspartij, Yitzhak Herzog, spreekt consequent over 'het Joodse volk' als hij de Israëlische bevolking bedoelt. Daarmee negeert hij de 20 procent Arabieren in dit land. Alsof die geen deel uitmaken van onze samenleving. Dit getuigt van een vergiftigde vorm van denken.

Het racisme ontaardt bovendien steeds vaker in geweld tegen niet-Joden. Niet alleen tegen Israëlische Arabieren, maar ook tegen linkse demonstranten.

De afgelopen vijftien jaar heb ik het niet eerder zo bont meegemaakt. Veel van mijn vrienden durven niet eens meer te demonstreren, uit angst dat ze in elkaar worden geslagen. Daar moet dringend iets aan gebeuren."

Kan Netanjahoe in uw revolutie nog een rol spelen?
"Hij is onderdeel van het probleem. Met zijn regering wakkert hij het racisme aan, en hij doet niets om de vrede dichterbij te brengen. Integendeel, hij weigert te onderhandelen met de nieuwe Palestijnse eenheidsregering. En met de Fatah-partij van de Palestijnse president Abbas wilde hij de afgelopen jaren ook al niet onderhandelen. Hij deed het wel, maar alleen voor de vorm, om de Amerikanen tevreden te stellen. Daardoor heeft Netanjahoe in de afgelopen rustige jaren prachtige kansen laten lopen.

Het gevolg: nu hebben we weer een oorlog met Gaza, de derde in zes jaar. Nee, Netanjahoe is niet in staat om vrede te sluiten. Hij verdedigt alleen de status quo, met zijn formule van angst en militaire kracht. We wonen hier in Israël zo langzamerhand in een Joods getto, in een bang en racistisch land waarin mensen geen hoop meer hebben op een betere toekomst. Veel Israëliërs willen emigreren. Dat begrijp ik goed. Maar ik blijf. Ik geef de strijd voor een beter land niet op."

U probeert de hoop levend te houden. Maar nu Israël massaal om geweld schreeuwt, bent u een roepende in de woestijn. Is deze derde Gaza-oorlog niet een moment om de hoop te laten varen?
"Soms geloof ik er zelf ook niet meer in, maar ik probeer optimistisch te blijven. Ik zie echt tekenen van verandering. Vergeleken met de vorige Gaza-oorlog, in 2012, zijn Israëliërs veel minder euforisch over de bombardementen op Gaza. Ze verheerlijken ook geen soldaten meer. Israëliërs zijn het beu. Bij elke militaire operatie wordt hun beloofd dat alles daarna beter wordt, maar telkens komt er weer een nieuwe oorlog.

Veel Israëliërs steunen de oorlog nu nog, maar als hij straks voorbij is, zal de kritiek toenemen. Mensen worden dan boos op Netanjahoe, omdat er wéér niets is veranderd. Uit een peiling is gebleken dat 60 procent van de bevolking na de oorlog snel verder wil onderhandelen en de bezetting wil beëindigen. Dat vind ik hoopgevend. Voor dat gevoel, dat optimisme, blijf ik vechten. Ik vraag niet om de maan - alleen om vrede."

Wie is Nir Baram?

Nir Baram (38) geldt als boegbeeld van een nieuwe generatie Israëlische schrijvers. Zijn boeken, waaronder de historische roman 'Goede mensen', worden over de hele wereld vertaald. Baram stamt uit een politiek nest. Zijn vader en opa waren minister voor de linkse Arbeiderspartij. Zelf treedt Baram enigszins in hun voetsporen met politieke opiniestukken in kranten en met optredens in tv-debatten. In zijn bijdragen maakt hij zich sterk voor de rechten van Palestijnen. Hij vindt dat Israël de bezetting van de Westelijke Jordaanoever snel moet beëindigen, zodat er eindelijk ruimte komt voor vrede.

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3710252/2014/08/03/In-Israel-heerst-ziekelijk-gevoel-van-superioriteit.dhtml

13:59 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-08-14

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1980056/2014/08/05/Getuigenissen-uit-Gaza-Hier-heerst-de-wet-van-de-jungle.dhtml

Naam: Raji Sourani
Leeftijd: 60
Locatie: Gaza-stad
Functie: directeur van het Palestinian Centre for Human Rights 

"Het Israëlische leger lijkt zijn verstand te hebben verloren. Huizen, scholen, ziekenhuizen, moskeeën: alle mogelijke gebouwen worden gebombardeerd met het meest geavanceerde wapentuig. Tanks, drones, raketten en bommen worden dag en nacht ingezet. Of Hamas hier niet ook een rol in speelt omdat het zijn militaire bases tussen de bevolking heeft? Ik wil Hamas niet verdedigen, want ik sta niet achter hun beleid. Maar de afgelopen maand heb ik geen enkele gewapende Hamasstrijder op straat gezien. De strijders bevinden zich aan het front, niet tussen de mensen."

"De Israëlische aanvallen worden heel precies uitgevoerd. Neem de raketaanval op een VN-school afgelopen weekend: UNRWA (de VN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen, red.) heeft talloze keren via het gps-systeem aangegeven waar de scholen met vluchtelingen zich bevinden. Is het dan toeval dat er voor de vijfde keer in korte tijd een VN-school wordt geraakt?"

"Geen enkele plek in de Gazastrook is op dit moment nog veilig. In Gaza-stad is het relatief rustig omdat het niet aan de grens ligt, maar ook hier klinken de schoten en bombardementen door. Palestijnen willen dat de bezetting, het moorden en het vernietigen van onze huizen stopt. Er moet een centraal bestuur op basis van normale wetten komen. Nu heerst de wet van de jungle."

 

10:56 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-14

Teken ook deze petitie.

Israel-Palestine: This is how it ends

SIGN THE PETITION
 

To the CEOs of ABP, HP, Veolia, Barclays, Caterpillar, and G4S:

In the wake of the terrible violence unfolding in Israel-Palestine, we, citizens from around the world, are deeply concerned about your companies’ continued investment in companies and projects that finance illegal settlements and the oppressive occupation of the Palestinian people. 17 EU countries recently issued warnings to their citizens against doing business or investing in illegal Israeli settlements. Given those legal considerations, you now have the opportunity to withdraw investments and respect international law. This is a chance to be on the right side of history.
 
 

RECENT SIGNERS

 
  • 13 seconds ago

    Antonio Monescillo, Spain

     
  • 22 seconds ago

    Karyne, Canada

     
  • 24 seconds ago

    Clara, France

     
  • 27 seconds ago

    Katharina Gaffke, Germany

     
  • 29 seconds ago

    Stragies Sybille, Germany

     
 
 
 
2,000,000
1,609,065

1,609,065 have signed. Let's get to 2,000,000

As a new round of violence kicks off in Israel-Palestine and more children are killed, it's not enough just to call for another ceasefire. It’s time to take definitive non-violent action to end this decades long nightmare

Our governments have failed -- while they have talked peace and passed UN resolutions, they and our companies have continued to aid, trade and invest in the violence. The only way to stop this hellish cycle of Israel confiscating Palestinian lands, daily collective punishment of innocent Palestinian families, Hamas firing rockets, and Israel bombing Gaza is to make the economic cost of this conflict too high to bear. 

We know it works -- when EU countries issued guidelines not to fund the illegal Israeli settlements it caused an earthquake in the cabinet, and when citizens successfully persuaded a Dutch pension fund, PGGM, to withdraw, it created a political storm.

This may not feel like a direct way to stop the current killing, but history tells us that raising the financial cost of oppression can pave a path to peace. Sign the petition on the right and call on 6 key banks, pension funds and businesses to pull out -- If we all take smart action now and turn up the heat, they could withdraw, the Israeli economy will take a hit, and we can turn the calculation of the extremists politically profiting from this hell upside down.



In the last six weeks three Israeli teenagers were murdered in the West Bank, a Palestinian boy was burnt alive, an American kid was brutally beaten up by Israeli police, and now almost 100 Gazan kids have died in Israeli air strikes. This is not the "Middle East conflict", it's becoming a war on children. And we are becoming numb to this global shame. 

The media makes out like this is an intractable conflict between two equal warring parties, but it is not. Palestinian extremists' attacks on innocent civilians are never justified and Hamas’ anti-semitism is disgusting. But these extremists claim legitimacy by fighting the grotesque, decades-long oppression by the Israeli state. Israel currently occupies, colonises, bombs, raids, and controls the water, trade and the borders of a legally free nation that has been recognised by the United Nations. In Gaza, Israel has created the largest open-air prison in the world, and then blockaded it. Now as bombs fall, the families literally have no way to get out. 

These are war crimes and we wouldn't accept that anywhere else: why accept it in Palestine? Half a century ago Israel and its Arab neighbours went to war and Israel occupied the West Bank and Gaza. Occupying territory after war happens all the time. But no military occupation should turn into a decades-long tyranny which only fuels and benefits extremists who use terror to target the innocent. And who suffers? The majority of loving families on both sides that just want freedom and peace. 

To many, particularly in Europe and North America, calling for companies to withdraw investments from financing or taking part in Israel's occupation of Palestine sounds completely biased. But this campaign is not anti-Israel -- this is the most potent non-violent strategy to end the ritual violence, ensure Israelis' security and achieve Palestinian freedom. Although Hamas deserves much pressure too, it is already under crippling sanctions and facing every kind of pressure. Israel's power and wealth dwarfs Palestine, and if it refuses to end its illegal occupation, the world must act to make the cost unbearable. 

Dutch pension fund ABP invests in Israeli banks that help fund the colonisation of Palestine. Massive banks like Barclays invest in suppliers of Israeli arms and other occupation businesses. British G4S provides extensive security equipment used by the Israeli Defence Force in the occupation. France's Veolia operates transport for Israeli settlers illegally living on Palestinian lands. Computer giant Hewlett-Packard supplies sophisticated surveillance to control the movement of Palestinians. And Caterpillar provides bulldozers that are used to demolish Palestinian homes and farms.

If we can create the biggest global call ever to get these companies to pull out, we will show clearly that the world will no longer be complicit in this bloodshed. The Palestinian people are calling on the world to support this path and progressive Israelis support it too. Let’s join them. 

Our community has worked to bring peace, hope, and change to some of the world’s toughest conflicts, and often that means taking difficult positions to address the root cause. For years our community has looked for a political solution to this nightmare, but with this new round of horror unfolding in Gaza, the time has come to turn to sanctions and disinvestment to finally help end the horror for Israelis and Palestinians. 

For further questions check out the Q&A page, and some sourceshere.
 
https://secure.avaaz.org/en/israel_palestine_this_is_how_it_ends_loc/

13:40 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Teken deze petitie.

We demand that International Criminal Court charges Benjamin Netanyahu & Israel for War Crimes against Humanity

 
This petition is awaiting approval by the Avaaz Community
We demand that International Criminal Court charges Benjamin Netanyahu & Israel for War Crimes against Humanity
30,000
28,218

28,218 signers. Let's reach 30,000

 
 
 

Why this is important to me

We the citizens of the world demand that Benjamin Netanyahu as person and Israel as the apartheid state is put on trial along with all the evidences that prove it to be a country responsible for terrible war crimes against humanity and people of Palestine in general.

Why should Israel be put on trial?

1. At the time of writing this, Benjamin Netanyahu is responsible for killing over 1000 civilians. Many of those are children, women and people with absolutely no affiliation with any group of any sort. They have been wiped off the map as if they were totally insignificant people with no right to live.

2. Israel has been bombing public places, schools, family homes, religious places and has sunk to the lowest level and recently attacked children hospitals.

3. They used White Phosphorus in 2009 and have used it again in 2014. They air-burst white phosphorus in 155mm artillery shells in and near populated areas. Each air-burst shell spreads 116 burning white phosphorus wedges in a radius extending up to 125 meters from the blast point. White phosphorus ignites and burns on contact with oxygen, and continues burning at up to 1500 degrees Fahrenheit (816 degrees Celsius) until nothing is left or the oxygen supply is cut. When white phosphorus comes into contact with skin it creates intense and persistent burns.

4. The establishment of settlements by an occupying power in occupied territory violates international humanitarian law which is the body of law governing situations of armed conflict and military occupation. Yet Israel is expanding it's settlements and will obviously take over the Gaza area as no Palestinian will come back since they have no place to call home.

5. Israel's apartheid setup where they have check-posts, blockades, and have taken every right from the Palestinians so they can't even breath without having an Israeli soldier on their back. This has to stop and it's nothing less than being a perfect definition of an apartheid settler state.

We demand that Israel is put on trial for war-crimes and Benjamin Netanyahu is held responsible for the deaths of all innocent people of Palestine along with being the reason for thousands of families being destroyed mentally and physically to the extent that they will never recover again.

Mr. President, if you are unable to do this based on other evidence that you can get from Human Rights Watch, UN, journalists, and doctors in Gaza, I feel you are letting down billions of people worldwide by letting a criminal get away with it.

 
Posted July 24, 2014
Report this as inappropriate
 
 
 

Click To Copy:

 

 

http://www.avaaz.org/en/petition/President_of_International_Criminal_Court_Song_SangHyun_Charge_Israel_for_War_Crimes_against_Humanity/?cAZqteb

 

06:26 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-14

Wie stopt Netanyahu?

 Ban Ki-moon: 'Dodelijke aanval op VN-school in Gaza moreel verwerpelijk misdrijf'
Minstens tien mensen zijn gedood bij een Israëlische luchtaanval op een VN-school in de Gazastrook. Dertig anderen raakten gewond, zeggen ooggetuigen en hulpverleners. Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, noemt de aanval 'een moreel verwerpelijk misdrijf' en een 'grote schending van het internationaal humanitair recht'.

Honderden ontheemde Palestijnen zouden hun toevlucht hebben gezocht in de VN-school in Rafah. Het Israëlische leger voerde vandaag nieuwe aanvallen uit. Volgens een Israëlische militaire woordvoerster wordt het incident onderzocht. Op foto's is te zien hoe gewonden kinderen worden weggedragen.

Het is de tweede keer in minder dan een week tijd dat het Israëlisch leger een schuiloord raakt. Toen zei het Israëlische leger dat het reageerde op mortiergranaten die van nabij de school werden afgeschoten. Bij de Israëlische aanval vielen minstens vijftien doden.

Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, noemt de aanval 'een moreel verwerpelijk misdrijf'. 'Het Israëlisch leger werd meermaals geïnformeerd over de bestemming van deze sites', aldus Ban Ki-moon die vindt dat zij verantwoordelijk moeten worden gehouden voor deze 'grote schending van het internationaal humanitair recht'.

Eerder vandaag kwamen zeker dertig mensen om in Gaza, een dag nadat premier Benjamin Netanyahu een voortzetting van de militaire actie heeft aangekondigd. Tot de veiligheid van Israëlische burgers is hersteld, klonk het. Israël heeft zijn troepen uit bepaalde delen van Gaza teruggetrokken.

Israël dreef de aanvallen rond Rafah langs de Egyptische grens op, waar de 23-jarige soldaat Hadar Goldin verdween. Intussen heeft het leger zijn dood bevestigd. Hij zou door Hamas-militanten in een tunnel zijn gesleurd, maar bij de gevechten zijn omgekomen.

Intussen wordt in de Egyptische hoofdstad Caïro naar een nieuwe wapenstilstand gezocht. Onder meer Hamas heeft vertegenwoordigers gestuurd, maar een doorbraak lijkt onwaarschijnlijk aangezien Israël niet vertegenwoordigd is. Hamas heeft volgens Israël het vorige staakt-het-vuren geschonden, en daarom blijft het land afwezig bij de gesprekken.

 

http://www.standaard.be/cnt/dmf20140803_01202232

19:02 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Israël 'waarschuwt' ziekenhuis Gaza, buitenlandse waarnemers blijven.

Dinsdagavond 15 juli vuurde het Israëlische leger vijf "waarschuwingsbommen" op het geriatrische ziekenhuis El-Wafa in Gaza-Stad. Patiënten, doktoren en 8 buitenlandse vrijwilligers hoorden en voelden hun inslag. Deze buitenlanders blijven uit solidariteit met de patiënten en doktoren permanent in het ziekenhuis.
 
woensdag 16 juli 2014
 

"De burgerpopulatie in Gaza wordt gebombardeerd. We zullen hier bij hen blijven, in solidariteit, totdat de internationale gemeenschap en onze overheden actie ondernemen om de Israëlische misdaden tegen de mensheid een halt toe te roepen", stelt de Zweedse Fred Ekblad, die actief is bij de International Solidarity Movement (ISM)  .

De eerste bom sloeg op 15 juli om 2u 's nachts in op de vierde verdieping van het ziekenhuis. Om 19u dezelfde dag sloeg een vijfde bom in het ziekenhuis in. "De ramen en deuren zijn uit hun kader gevlogen, het ziekenhuis is bedekt met glasscherven, de trap is beschadigd, er is een grote krater geslagen waar de bom insloeg en de muur is verbrand. De patiënten hier zijn oude, zieke mensen, die nergens anders naartoe kunnen en toch wordt het ziekenhuis bedreigd met bombardementen. Waar is de menselijkheid? Onbegrijpelijk", stelt Joe Catron uit de VS.

Omstreeks 20 uur 's avonds ontving Basman Alashi, de directeur van het ziekenhuis, een anoniem telefoontje van iemand, met een zwaar Hebreeuws accent, of er gewonden waren en of ze het ziekenhuis zouden evacueren. Alashi antwoordde dat het ziekenhuis niet geëvacueerd zal worden, om de simpele reden dat er geen plek is om de patiënten naartoe te evacueren.

"El-Wafa ziekenhuis verzorgt patiënten die 24u per dag medische ondersteuning nodig hebben, inclusief mensen die niet kunnen bewegen of mensen die met infuus gevoed worden. Dit ziekenhuis is het enige ziekenhuis in Gaza, gespecialiseerd in rehabilitatie van mensen die nood hebben aan bewegingstherapie. Al onze patiënten zijn zestigplussers. We begrijpen niet waarom de Israëlische troepen vijf bommen op ons hebben afgevuurd. Wij dienen de mensheid hier."

 

Inge Neefs verbleef van 2012 tot 2014 meerdere malen in Gaza. "Er staat nu een gebouw naast het hospitaal in brand. De situatie blijft onzeker."

De buitenlandse waarnemers die permanent in het ziekenhuis verblijven zijn Manu Pineda (Spanje), Huda Julie Webb-Pullman (Australië), Fred Ekblad (Zweden), Valeria Cortes (Venezuela), Rina Andolini (Groot-Brittannië) en Collete Lechrien (Frankrijk).

http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/07/16/israel-waarschuwt-ziekenhuis-gaza-buitenlandse-waarnemers-blijven

 

07:12 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-14

de media en de mensen voorliegen ...

wat zijn de belangen om mensen zo voor te liegen?

een land wordt ingepalmd, all 66 jaar en nu lijkt het erop dat alle Palestijnen dood moeten??

 

VRT en de 'objectieve feiten' over Israël/Palestina

Groot nieuws volgens de VRT: Palestijnen in Gaza verbreken op 25 februari voor het eerst de wapenstilstand met een raketaanval op Israël, met objectieve en neutrale commentaar. Vijf minuten journalistiek onderzoek levert echter een ander beeld. De VRT dringt een eenzijdige versie op van het conflict Israël/Palestina, zonder daar openlijk voor uit te komen.
 
woensdag 27 februari 2013
 

raket

Tijdens het journaal van 26 februari 2013 lukte het de VRT andermaal om in nauwelijks 18 seconden een compleet vertekend beeld te geven van een van de langst durende conflicten ter wereld.

Met als ondertitel 'Weer raket afgevuurd op Israël' worden beelden vertoond van brokstukken van een rudimentaire raket ergens op een weg in Israël, blijkbaar zonder noemenswaardige schade (als die er zou zijn, zou ze zonder twijfel getoond worden), waarbij volgende commentaar wordt gesproken:

"Vanuit het Palestijnse Gaza is vanochtend weer een raket afgevuurd op het zuiden van Israël, en dat was van november geleden. Toen hebben beide partijen mekaar een week lang bestookt. Door de dood van een Palestijn in een Israëlische gevangenis is afgelopen weekend de spanning weer gestegen.”

Even terugspoelen. Sinds het staakt-het-vuren tussen Gaza en Israël van november 2012 tot 25 februari heeft Israël tien Palestijnen gedood op de westelijke Jordaanoever en Gaza, viel het ongeveer 100 maal binnen in Gaza, waarbij 63 maal wapens werden afgevuurd in de richting van Palestijnse burgers en heeft Israël 40 maal vissersboten geënterd binnen de territoriale wateren van Gaza. Dat zijn telkens schendingen van het staakt-het-vuren.  Dat is blijkbaar compleet irrelevante informatie voor de VRT. 

Het is eenieders recht, zelfs van de nieuwdienst van de VRT, om partij te kiezen in een conflict. Daar kunnen zelfs gegronde redenen voor zijn. De eerlijkheid gebiedt echter wel dat men die positionering duidelijk maakt aan de lezer/kijker/luisteraar.  

Het kiezen van een kant en dat dan verbergen achter een waas van vermeende objectiviteit/ neutraliteit/ afstandelijkheid is misleidend. Het is een vorm van desinformatie, omdat het de kijker niet de mogelijkheid biedt om de aangeboden berichtgeving te kaderen en omdat het een bepaalde interpretatie van het conflict opdringt. Bovendien, de zinsnede 'beide partijen hebben een week lang elkaar bestookt' geeft een schijn van gelijkwaardigheid tussen twee 'partijen' die er helemaal niet is. 

Door systematisch niet te berichten (of in omfloerste en goedpratende termen zoals 'defensie', 'controle' ...) over de schendingen van het wapenbestand door Israël, maar van de allereerste schending van datzelfde bestand door Palestijnen wel onmiddellijk een item te maken, toont de VRT hoe men met het weergeven van 'objectieve feiten' (het afvuren van een raket vanuit Gaza) toch aan desinformatie kan doen.

Dat heeft de VRT in het verleden al meermaals gedaan, o.a. op 21 november 2012. In een historisch overzicht van het conflict (zie het volledig artikel hier) omschreef de VRT de periodes dat Israël de bezette gebieden terroriseerde terwijl er geen noemenswaardige tegenreacties kwamen van Palestijnse zijde als 'tussenin is het even rustig'. Men mag dus veronderstellen dat het sinds het recente wapenbestand van november 2012 volgens de VRT eveneens 'rustig' was.

De VRT had ook kunnen kiezen om dit feit te becommentariëren als volgt:

"Na meerdere schendingen van het wapenbestand door Israël kwam voor het eerst een reactie uit Gaza, waarschijnlijk het gevolg van het overlijden in verdachte omstandigheden van een Palestijnse gevangene, die zoals duizenden van zijn volksgenoten zonder wettelijke basis uit de bezette gebieden werd weggehaald en in Israël vastgehouden zonder vorm van proces, een overtreding van de Conventies van Genève."  

De VRT kan (en mag) beargumenteren dat deze alternatieve commentaar eveneens is geschreven vanuit een partijdige interpretatie van het conflict door DeWereldMorgen.be. Fair enough. Benadruk dan wel het woord 'eveneens'.

DeWereldMorgen.be bekent zeer graag dat het de kant kiest van het internationaal recht, zoals daar zijn de VN-Resoluties over het conflict, de Conventies van Genève, het VN-Handvest en niet van de illegale bezetting en kolonisering van Palestina. 

Met deze selectieve berichtgeving propageert de VRT een vertekend beeld van dit conflict, versterkt het Israël in zijn verzet tegen een onderhandelde oplossing en maakt het de Palestijnen duidelijk dat zij niet moeten rekenen op enig begrip voor hun lot.

Andermaal stelt de VRT dit conflict voor als een strijd tussen twee gelijkwaardige partijen die elkaar om een of andere duistere reden de duivel aandoen. In werkelijkheid gaat het om de verpletterende militaire bezetting van een volk door een van de (door ons) best uitgeruste legers ter wereld. 

Wie 'neutrale' berichtgeving verspreidt over een conflict tussen een bezetter en een onderdrukt volk, is niet neutraal, maar staat aan de kant van de sterkste. Waarvan andermaal akte.

http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2013/02/27/vrt-en-de-objectieve-feiten-over-israelpalestina

 

17:16 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Israel ontmaskerd: 7 leugens om het bloedbad te rechtvaardigen.

 
woensdag 30 juli 2014
 

DeWereldMorgen.be

In het artikel “Het Israel-Palestina conflict hangt van mythes aan elkaar” komen de zeven belangrijkste mythes van Simha Flapan over het ontstaan van de staat Israel aan de orde. De Nederlandse auteur Egbert Talens omschrijft die in zijn boek “Een bijzondere relatie: Israel-Palestina nader bekeken 1897-1993” als hardnekkig gehanteerde halve waarheden. Intussen zijn de halve waarheden van weleer hele onwaarheden geworden, leugens van de ergste soort. Vandaag hebben gladde Israëlische woordvoerders als Mark Regev het liegen tot een perverse kunst verheven dankzij een PR-handboekbestemd voor “visionaire leiders aan de frontlijn in de mediaoorlog voor Israel, mensen die de hearts and minds van het publiek moeten winnen en daarmee zowel Israel als onze Joodse wereldfamilie helpen.”

Werden in het verleden de mythes nog gehanteerd om het bestaansrecht van Israel te verdedigen, vandaag moeten de leugens van Israëlische bewindslieden en woordvoerders de onbeschrijfelijke gruwelen tegen de bevolking van Gaza rechtvaardigen. De trieste balans: meer dan 1.200 dode en 6.500 gewonde Palestijnen, tegen aan Israëlische zijde enkele tientallen meestal militaire doden. Gaza is het toonbeeld van totaal vernietigde woonhuizen en civiele infrastructuur waaronder de vissershaven, landbouwgronden, elektriciteitscentrales, waterzuiveringsinstallaties, ziekenhuizen, en TV-stations. Israel verwerpt het Amerikaanse bestandsvoorstel en verhevigt zijn aanvallen op Gaza. En een niet onbelangrijk detail: Israëlisch-Arabisch Knesset-lid Haneen Zoabi wordt 6 maanden verbannen van plenaire zittingen om haar kritiek op de leugens rond de kidnapping van de drie Israëlische teenagers vorige maand.

Intussen blijft Nobelprijslaureaat Barack Obama het recht op zelfverdediging van Israël verdedigen en staat VN-chef Ban Ki Moon zonder blikken of blozen schouder aan schouder met de Israëlische premier Netanyahu de wereldpers te woord. De Nederlandse premier Mark Rutte beschuldigt de Palestijnen ervan de eigen bevolking als schild te gebruiken en voor Belgisch buitenlandminister Didier Reynders wijst de weigering van Hamas om een staakt-het-vuren te aanvaarden erop dat “de terroristische organisatie niet de intentie had om een einde te maken aan het geweld tegen Israël.” Deze bewindslieden weten nochtans perfect hoe de vork in de steel zit, maar missen de moed om het electoraat de waarheid te vertellen. Hoog tijd dus om zeven van de belangrijkste Israëlische leugens[1] te ontzenuwen.

1. Hamas heeft deze oorlog uitgelokt

Netanyahu’s leugens over de moord op drie teenagers op de Westelijke Jordaanoever zijn ontmaskerd door Israëls politiewoordvoerder Micky Rosenfeld. De Israëlische autoriteiten wisten van meet af aan dat de jongens vrijwel onmiddellijk werden vermoord en Hamas hier niet bij betrokken was. Terwijl de ouders in het ongewisse werden gelaten werd het incident gebruikt om publieke anti-Hamas-hysterie op te kloppen om een harde zoekactie te rechtvaardigen. Hamas werd op de Westelijke Jordaanoever aangevallen, Palestijnse militanten vuurden raketten af, de perfecte dekmantel voor het gigantische bloedbad. Israel heeft de oorlog met Hamas dus moedwillig uitgelokt.

Dit drama speelt zich af tegen de achtergrond van de blokkade van Gaza sinds 2006, toen Israel de verkiezingsuitslag verwierp die Hamas aan de macht bracht. Een blokkade is een oorlogshandeling. Israel voert dus al 8 jaar oorlog tegen Gaza. Israel houdt vol dat elke oorlog tegen Gaza een antwoord was op raketaanvallen, maar bewijzen duiden op het tegendeel. Historisch leidt diplomatie eerder dan geweld tot rust. Er is een duidelijke correlatie tussen Palestijnse raketaanvallen en Israëlisch geweld. Na het bestand van november 2012 schoot Hamas drie maanden lang geen enkele raket af. In deze periode vuurde Israel voortdurend op landbouwers en vissers en bracht daarbij tientallen Palestijnen om het leven. Het bestand ging tenslotte om zeep met de buitengerechtelijke executie van Hamas-leider Ahmad Jabari door Israel.

2. Israel aanvaardde het Egyptische bestandsvoorstel, Hamas bleef raketten afvuren

De Egyptische militaire junta, bondgenoot van Israel, had wel met Israel, maar niet met Hamas overlegd. Het dictaat voorzag enkel in een tijdelijke stopzetting van de Israëlische slachtpartij, volgens de gerenommeerde Israëlische journaliste Amira Hass geen enkele verbetering voor de bevolking van Gaza maar een afrekening met Hamas. Op 14 juli had Hamas zelf een bestand van 10 jaar voorgesteld, in ruil voor de opheffing van de wurgende blokkade. Maar Israel had daar geen oren naar. De internationale media besteedden vrijwel geen aandacht aan dit voorstel. Hamas had nochtans al in 2008 een dergelijk plan op tafel gelegd. Maar net als nu werden de voorstellen van Hamas beantwoord met Israëlische bombardementen.

Overigens heeft Hamas uit naam van de Palestijnse bevolking in de Gazastrook het recht om zich te verzetten tegen de bezetter, geweldloos of gewapend. Art. 51 van het Handvest van de Verenigde Naties geeft de Palestijnen het recht op zelfbeschikking, waar zij gewapenderhand voor mogen strijden.

3. Israel trok zich in 2005 terug uit Gaza

Israel voert aan dat aan de bezetting van de Gazastrook een einde kwam met de terugtrekking van de kolonisten in 2005. Maar nadien riep het de Gazastrook uit tot “vijandig gebied” en verklaarde de bevolking de oorlog. Beide argumenten zijnonhoudbaar. Het behield immers de controle over Gaza en blijft dus de bezetter in de zin van artikel 47 van de Hague Regulations. Israel zegt dat de ervaring leert dat de terugtrekking niet tot vrede leidt. Sommigen zeggen zelfs dat Gaza zich had kunnen ontwikkelen tot het Singapore van het Midden-Oosten. Maar daarmee wil men enkel de Israëlische verantwoordelijkheid voor de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever verdoezelen.

De Palestijnen hebben nog op geen enkele manier zichzelf bestuurd. Israël sloeg onmiddellijk een beleg om de Gazastrook toen Hamas januari 2006 de parlementsverkiezingen had gewonnen. Het verstrakte dat beleg toen Hamas juni 2007, na de burgeroorlog Fatah-Hamas, de volledige controle over de Gazastrook overnam. De blokkade leidt tot een humanitaire catastrofe in de Gazastrook. Geen schoon drinkwater, elektriciteit, essentiële medische voorzieningen. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is de Gazastrook tegen 2020 onleefbaar, maar na de gruwelijkheden van de afgelopen weken is dat vandaag al het geval. Israel houdt niet enkel vast aan de bezetting, het heeft een situatie geschapen waarin de Palestijnen niet kunnen overleven.

4. Israel is een democratische samenleving dat het spel beschaafd speelt. Het zijn de tegenstanders die onbeschaafd zijn, ondemocratisch en geen enkele regel respecteren. Voor hen die niet in de regio wonen is dat moeilijk te begrijpen. Hun ideologie staat haaks op onze levenswijze, dat komt vooral naar voren als wij, democratische naties, soms uit noodzaak oorlog voeren.

Een voorstelling van zaken die faalt. Israel is een democratische samenleving voor Joodse burgers. Voor niet-Joden is Israel geen democratie, maar eerder een Apartheidsregime. Zoals de geschiedenis leert voeren democratische landen op de meest hardvochtig wijze oorlog en oefenen als ze dat nodig vinden ijskoud staatsterrorisme uit. Hamas en andere Palestijnse verzetsgroepen, zelfs de meest bloeddorstige, vallen in het niet bij de oorlogsmachines van “democratische” landen warbij miljoenen Vietnamezen, Irakezen en Afghanen werden afgeslacht. Dat lot onderging ook de volstrekt vreedzame, vrijwel ongewapende Palestijnse samenleving van het begin van de 20e eeuw.

5. Israel heeft het recht om zich te verdedigen

In het internationaal recht is Israel als bezettingsmacht van Gaza en de Palestijnse gebieden verplicht bescherming te bieden aan de bezette bevolking. Het kan niet tegelijk een land bezetten en het dan de oorlog verklaren. Men verklaart een land de oorlog, niet een bezet gebied. Israel is ten volle verantwoordelijk voor de onhoudbare toestand in de Gazastrook. Voor zijn aanspraak op het recht op zelfverdediging verwijst Israel naar art. 51 van het Grondvest van de Verenigde Naties. Maar het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft deze interpretatie in 2004 verworpen. “Het recht van een staat op zelfverdediging geldt niet voor bezet gebied. Men kan het recht op zelfverdediging enkel inroepen bij een gewapende aanval van een staat tegen een andere staat,” aldus het ICJ.

Israel heeft wel het recht zich tegen de raketaanvallen uit Gaza te verdedigen, maar moet dat doen volgens het recht dat toepasselijk is op bezetting. Dat voorziet in vergaande bescherming van de burgerbevolking. De Israëlische reactie op de raketaanvallen moet dus proportioneel zijn. In het oorlogsrecht wordt militaire winst afgewogen tegen menselijk leed. De verklaring dat “geen land raketaanvallen van een buurland kan tolereren” is dus vals. Israel ontzegt de Palestijnen het recht om zichzelf te besturen en te beschermen. Als het tegelijk het recht op zelfverdediging inroept is dat een woordspelletje dat de internationale gemeenschap op het verkeerde been moet zetten om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen.

Het is ronduit misdadig dat de machtigste man ter wereld, magna cum laude Harvard-jurist Obama, zijn regering, Groot-Brittannië - dat een doorslaggevende rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van de staat Israel - en andere Europese (ex-koloniale) mogendheden tegen beter weten in Israel op dit punt niet tot de orde roepen. En het is even misdadig dat de regering van een land dat onder de auspiciën van de Verenigde Naties het levenslicht zag tegen beter weten in beroep doet op een artikel uit het Handvest van diezelfde Verenigde Naties.

6. Israel vermijdt burgerslachtoffers, Hamas brengt Israëlische burgers om het leven

Met zijn primitieve raketten die het niet goed kan richten schendt Hamas het principe van onderscheid tussen militaire en burgerlijke doelen en vuurt dus grosso modo in het wilde weg. Maar zoals de recente geschiedenis leert wordt Israel zeker niet inschikkelijker indien Hamas enkel op militaire doelwitten vuurt. Voor Israel is Hamas, en elke vorm van verzet, gewapend of geweldloos, uit den boze.

Israel heeft één van de machtigste legers ter wereld. Het beschikt over uiterst precieze wapentechnologie. Met zijn drones, F-16’s en andere gesofisticeerde wapens kan Israel elk individu uitschakelen en daarmee burgerslachtoffers vermijden. De vele burgerslachtoffers van de afgelopen weken duiden erop dat Israel doelbewust burgers en kinderen ombrengt. Dat past binnen de Dahiya Doctrine: wie schiet op Israel moet dood en verderf en de totale ontreddering van zijn infrastructuur verwachten, waarbij woonwijken als militaire bases worden beschouwd. Eerder paste Israel deze doctrine toe in de Libanon oorlog van 2006 en bij de Operatie Cast Lead in Gaza in 2009. Voor Israel zijn burgers en kinderen dus legitieme doelwitten.

7. Hamas gebuikt huizen, scholen en moskeeën als menselijk schild door daar wapens te verbergen

Eén van de meest perfide leugens die de wereld moet doen geloven dat Palestijnse burgers omkomen door hun eigen schuld. Zijn geïllustreerde praatjes ten spijt, Israel is er nooit in geslaagd enig bewijs te leveren dat Hamas burgerinfrastructuur gebruikt voor de opslag van wapens. In de twee gevallen waarin Hamas inderdaad wapens had opgeslagen in scholen van de UNRWA waren die leeg. UNRWA ontdekte de wapens en veroordeelde de doorbreking van zijn onschendbaarheid publiek. Internationale mensenrechtenorganisaties die de Israëlische claim hebben onderzocht hebben vastgesteld dat die ongegrond zijn.

In werkelijkheid zijn het juist Israëlische militairen die systematisch Palestijnen als menselijk schild gebruiken. Sinds de Israëlische inval in de Westelijke Jordaanoever in 2002 binden die jonge Palestijnen op de motorkap van hun voertuig of dwingen ze henhuizen binnen te gaan waar militanten worden vermoed. Maar zelfs als men aanneemt dat de Israëlische beweringen een grond van waarheid kunnen hebben, verplicht het humanitaire recht om burgerslachtoffers te vermijden die excessief zijn in vergelijking met de te verwachten militaire winst.

Wat nu?

Gaza wenst absoluut niet terug naar de status quo. Dat blijkt uit een verklaring van 91 in Gaza woonachtige topmensen uit wetenschap, publiek ambt, Rode Kruis, rechterlijke macht en media. “Wij roepen op tot een staakt-het-vuren met Israel indien dat voorziet in een einde aan de blokkade en het herstel van fundamentele vrijheden,” zo luidt het. “Hamas vertolkte het standpunt van de overgrote meerderheid van de inwoners toen de beweging het eenzijdige bestand van Egypte en Israel verwierp. Gaza wil onbeperkte bewegingsvrijheid voor de Palestijnen en vrij verkeer van goederen en diensten, onder toezicht van een door de VN aan te stellen organisatie.”

Een recent Gallup onderzoek leert dat 42% van de Amerikanen het optreden van Israel in Gaza gerechtvaardigd vindt, 39% zegt van niet en 20% heeft geen mening. Het percentage “ongerechtvaardigd” is licht gestegen vergeleken met het Gallup onderzoek tijdens de tweede intifada twaalf jaar geleden. Het is opvallend dat het publiek verdeeld is over deze kwestie, terwijl hun politieke leiders unaniem het Israëlische optreden steunt. Een sterk uiteenlopende mening tussen publiek en elite over buitenlands beleid is niet ongebruikelijk, maar het is toch schokkend te moeten vaststellen dat bijna 40% van de Amerikaanse bevolking blijkbaar op zo’n belangrijk onderwerp geen vertegenwoordiging vindt in het Congres. Het leidt geen twijfel dat de Israel Lobby, die de loopbaan van politici kan maken of breken, daar tussen zit.

Nog afgezien van de droeve dagelijkse balans aan slachtoffers, de vernietiging van infrastructuur en het beroep op het internationaal recht, de vraag die zich opdringt is: wat wil Israel bereiken? Niemand die het weet. Laat ons een gedachteoefening doen, een hypothese ontwikkelen. Veronderstel dat de Palestijnen de gehele Gazastrook ondertunnelen. In de Israëlische logica zijn dan alle 1,8 miljoen Palestijnen menselijke schilden. De oplossing is dus om die allemaal om te brengen en ervan uit te gaan dat de wereld daar lijdzaam op toeziet. Dat is precies wat de Israëlische samenleving van zijn overheid vraagt. Het absurde daarvan is dat Israel de Palestijnen niet met een bommenregen in het gareel krijgt, en al helemaal niet naar vrede kan bombarderen.

Een hypothese is dat Israel graag alle Palestijnen ziet vertrekken naar Jordanië, een “oplossing” die ook de Nederlandse rechts-extremistische PVV-voorman Geert Wildersverkondigt. De Palestijnen moeten in Jordanië een nieuw bestaan opbouwen, net als de Joden dat in Israel hebben gedaan, aldus Wilders. Maar de Palestijnen laten zich niet van hun geboortegrond wegjagen. De verklaring van de 91 intellectuelen in Gaza is daar duidelijk over: “Geen bestand zonder gerechtigheid. Een retourtje naar de status quo is een levende dood.” De keuze is dus tussen zich aan flarden te laten schieten of een langzame dood in een onleefbaar Gaza onder beleg. Blijft de wereld lijdzaam toezien?

http://www.dewereldmorgen.be/blog/paullookman/2014/07/30/israel-ontmaskerd-7-leugens-om-het-bloedbad-te-rechtvaardigen

 

13:52 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Palestijns verzet: icoon voor al wie vrij wil leven.

Susan Abulhawa, auteur van het succesrijke boek 'Ochtend in Jenin', familie-epos over de geschiedenis van het Palestijnse volk, daagt de 'Wat zou jij doen'-propaganda van Israël uit. "Wat zou jij doen als je wordt bezet, vernederd, gekoloniseerd door één van de machtigste legers ter wereld?".
 
zondag 27 juli 2014
 

Palestina

De machtsverhouding tussen Palestina en Israël in één foto samengebracht (foto nena-news.globalist.it/).
 

Er zijn naties en volkeren – andere dan de Palestijnse – die begrijpen wat het betekent wanneer je verkiest liever al strijdend te sterven dan op je knieën te sterven.

Terwijl de Palestijnen bloeden en branden zonder water, schuilplaats, geschikt voedsel of geneesmiddelen onder een barbaarse slachting door Israël, draait de Israëlische propaganda wereldwijd op volle toeren. Dat gebeurt vooral in de westerse media. De gewoonlijke lijst van Amerikaanse politici en mediafiguren doen er ijverig aan mee. Het centrale thema van die propaganda is de slachtoffers aan te wijzen als de schuldigen. Zij zijn cynisch, zeggen de surrealistische soundbites, die vele mensen compleet slikken, zonder er vragen bij te stellen.

DeWereldMorgen.be

De steeds Israël-getrouwe Bill Clinton, vatte de argumenten van Israël zo samen: “Hamas heeft een strategie om Israël te dwingen hun eigen burgers (van Hamas) te doden”. Misschien wil Bill Clinton zo het politieke terrein effenen samen met (de Amerikaanse zionistische organisatie) American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), voor de presidentskandidatuur van zijn vrouw (in 2016). Het verwerpelijk cynisme van dergelijke verklaringen ruikt naar de ergste propaganda sinds Goebbels (foto - Duits minister van propaganda 1933-1945).

Dit staat gelijk met stellen dat een vrouw in een strakke jurk mannen dwingt haar te verkrachten. 

Niemand dwingt Israël om ongewapende burgers te doden in hun huis. Niemand dwingt hen om hospitalen te bombarderen, revalidatiecentra, waterzuiveringsstations, bakkerijen of kinderen die voetbal spelen op het strand. Dat beslissen ze zelf. Bewust en vrijwillig.

Ze gebruiken geweren, bommen, vliegtuigen, oorlogsschepen, drones en sluipschutters uit vrije wil tegen een civiele bevolking zonder defensie, in één van de dichtst bevolkte plaatsen op aarde. Samen met Egypte hebben ze alle grenzen belegerd, zodat er nergens een plaats is waar de mensen naar toe kunnen vluchten om te schuilen. Dit eenvoudig feit kan gewoon niet ontkend worden.

Zij hebben de meest gesofisticeerde militaire apparaten en bewakingsuitrusting ter wereld. Ze zien precies wat ze willen beschieten. Het vraagt inspanning om je in te beelden dat Israëlische aanvalsschepen vier kinderen op een wijd open strand met een bal verkeerd kunnen interpreteren. Als ze zich al hadden vergist met het eerste schot (een zeer genereuze veronderstelling), dan kan dat nooit worden beweerd van het tweede artillerievuur – terwijl de jongens in doodsangst aan het vluchten waren. Dan is erdie sluipschutter die zag dat hij een ongewapend man aan het doden was, terwijl die voor zijn gezin in het puin aan het zoeken was, tijdens een 2 uur durend 'humanitair staakt-het-vuren'.

(Israëlisch eerste minister) Benjamin Netanyahu heeft uren zendtijd gekregen om de racistische, onmenselijke en valse boodschappen van Israël in de Amerikaanse huiskamers te verspreiden. Een van zijn meest onware en venijnige beweringen is dat het hem bedroeft om zoveel baby's te doden. Israël probeert immers de Palestijnen te beschermen maar Hamas duwt hen in de vuurlijn. “Welke keuze hebben we”, vraagt hij.

Daarna gebruikt hij klassieke koloniale beeldspraak over de wilde inboorlingen, want Palestijnen willen meer doden, zodat ze die op elkaar kunnen stapelen voor op tv. Hamas gebruikt 'televisiegenieke dode Palestijnen' voor hun strijd. Wat hij suggereert is dat Palestijnen, in tegenstelling tot de meeste levende wezens op deze planeet, het menselijk instinct missen om hun kinderen te beschermen. Wat het nog erger maakt is dat (CNN-journalist) Wolf Blitzer (zelf een bekend zionist en supporter van Israël) niets zei om die obscene propaganda tegen te spreken.

“Wat zou jij doen”

De westerse media blijven de hysterische slachtpartijen van Israël voorstellen als 'zelfverdediging'. Massale hoeveelheden geld werden al gepompt in beelden van raketten die neerregenen op westerse steden met de tekst: “Wat zou u doen?”.

Inderdaad, zou ik dan willen vragen, “wat zou u doen”, indien een oorlogszuchtige militaire bezetting jezelf en iedereen waar je van houdt gevangen zet in een kleine enclave, waar de meest noodzakelijke dingen om te overleven niet toegelaten worden? Waar je niet uit weg zou kunnen, zelfs niet mag hopen om er ooit weg te geraken? Waar oorlogsschepen naar jou schieten en je boot tot zinken brengen omdat je probeert te vissen in God's zee? Waar je tunnels moet graven en in verraderlijke kuilen moet kruipen vol knaagdieren om boeken te smokkelen, pampers, pasta en potloden? Waar je wordt blootgesteld aan standrechtelijke executies, regelmatige bombardementen, vervuild drinkwater, ontvoeringen en willekeurige aanhoudingen?

Wat zou jij doen als je onderworpen werd aan nachtelijke invallen, eindeloze wegblokkades en voortdurende dagelijkse pesterijen door soldaten en fanatieke kolonisten uit (de New Yorkse stadswijk) Brooklyn, die je huis komen opeisen, je erfgoed, alsof dat een of ander goddelijk goed is of omdat God meer van hen houdt?

Wat zou jij doen als je zoon werd gedwongen om dieselolie in te slikken en daarna levend verbrand wordt, omdat hij geboren is in een familie, die volgens de wetten van de staat, het niet waard is om gelijke rechten te krijgen? Iemand die minder mens is van een mindere god.

Wat zou jij doen als je er 2 uur zou over doen voor een verplaatsing die maar 10 minuten zou mogen duren, omdat je niet over bepaalde wegen mag rijden? Als de kleurcode van je identiteitskaart je slechts toelaat in een beperkte radius te bewegen? Als je zou gevangen genomen worden als je wordt betrapt buiten de voor jou afgebakende zone? Wat als je niet zou mogen naar je werk gaan? Wat als je verhinderd wordt om je godsdienst te belijden in je heiligste steden, die amper 10 minuten van bij je thuis liggen? Wat als je kinderen, minder dan 10 jaar oud, door zwaarbewapende soldaten zouden worden meegenomen om alleen te worden ondervraagd, gefolterd, gedwongen om bekentenissen te ondertekenen en gevangen gezet te worden door militaire rechtbanken?

Wat als de oude olijfboomgaarden van je voorvaderen werden in beslag genomen door de staat of verbrand door illegale kolonisten, wat als je leven en je schiedenis zouden worden weggevaagd?

Wat als je gedwongen werd je huis te verlaten voor een vluchtelingenkamp, zodat Joden van over heel de wereld je plaats zouden kunnen innemen, een extra land kunnen hebben, dubbele nationaliteit, één in hun thuisland en één in het jouwe?

Wat zou jij doen als je volledige natie werd geterroriseerd en gebrutaliseerd omdat iemand drie Joodse kolonisten heeft vermoord, iets waar geen enkel bewijs voor werd geleverd en waarover nooit een rechtzaak werd gehouden? Wat als de hoogste leiders van deze militaire bezetting jouw bloed en dat van je kinderen zouden eisen, wat als ze je kleine serpenten zouden noemen? Wat als hun intellectuelen zouden oproepen  voor de verkrachting van je moeders en zusters, om je instinct om terug te vechten in de kiem te smoren?

Zou jij dan stenen en molotovs gooien naar hun gepantserde tanks? Zou jij dan raketten afvuren op hun (anti-rakettensysteem) Iron Dome (Ijzeren Koepel)? Zou jij dan wekelijks marcheren om vreedzaam te protesteren tegen de betonnen muur die je dorp doormidden snijdt? Zou jij dan boycotten, desinvesteren en sanctioneren? Zou jij onderhandelen met je beulen over vrijheid en al die andere dingen die niet onderhandelbaar zijn? Zou jij bij de VN klacht indienen? Naar de rechtbank stappen? Essays schrijven voor dovemansoren?

Het recht op verzet

Dat hebben de Palestijnen allemaal gedaan. Wij geven altijd de voorkeur aan verzet, in al zijn vormen. Wij verzetten ons omdat het ons recht is. Omdat wij de oorspronkelijke bewoners zijn van dit land en omdat we nergens anders naar toe kunnen. Omdat onze ouders, grootouders, overgrootouders en verder in deze bodem begraven liggen. Omdat we gelijk hebben en omdat onze strijd rechtvaardig is. Wij verzetten ons passief en actief. Wij verzetten ons geweldloos en met geweld.

Het is ons wettelijk en moreel recht ons te verzetten met ek middel dat voorhanden is tegen wat zeer accuraat werd beschreven als 'incrementele genocide'.

Wij hebben zowat alles geprobeerd om de meest eenvoudige menselijke waardigheid te bekomen. Wij hebben ons wettelijk, historisch, moreel, cultureel en etnisch recht opgegeven op 78 procent van historisch Palestina, om een staat te bekomen op de overblijvende 22 procent, waarover Israël geen jota soevereiniteit kan claimen.

Daartegenover heeft Israël nooit ter goeder trouw gehandeld. Het koos voor kolonisering van meer dan de helft van dat overblijvend territorium, terwijl wij onderhandelden om onze eigen staat te bekomen. Nu hebben een aantal Palestijnen er voor gekozen de wapens terug op te nemen. Hoewel de raketten die vanuit Gaza worden afgevuurd slechts vuurwerk zijn dat niemand heeft beschadigd, is het zeer zinvol om ze af te vuren. Als deze geringe verstoring van het dagelijkse leven in Israël het enige is wat we kunnen doen, dan is dat wat we moeten doen.

Als alles wat de Palestijnen kunnen doen is het ongemakkelijk te maken voor een Israëlisch koppel om een dagje aan het strand te genieten, om naar de gym te gaan of naar een koffiebar, terwijl zij onze kinderen aan flarden schieten, dan is dat wat we moeten doen.

Deze raketten zijn symbolische en radicale uitingen van de onwrikbare wil van een autochtoon volk, dat in waardigheid wil leven op het land van zijn voorouders. Dit zijn minimale daden van zelfverdediging van een volk tegen wanstaltige misdaden die al meer dan zestig jaar onophoudelijk worden gepleegd.

Er zijn mensen op aarde die verstaan wat ik aan het zeggen ben. Mensen die hebben geleefd onder de gruwelijke, wrede, vernederende laarzen van een ander volk. Mensen die droomden en verlangden naar de zachte adem van vrijheid en rechtvaardigheid. Die daar moesten voor vechten en sterven tegen een immens superieure militaire macht. Dat is de reden waarom Zuid-Afrika achter ons staat. Waarom Bolivia, Venezuela, Chili, Cuba, DR Congo en anderen aan onze kant staan. Civiele maatschappijen, al dan niet samen met hun regeringen, in elk deel van de wereld zijn met ons. Wij zeggen hen dank. Dank u, broeders en zusters voor uw solidariteit. Wij zullen dit niet vergeten.

DeWereldMorgen.be

Er zijn mensen op aarde die verstaan wat het betekent om liever al vechtend te sterven dan op de knieën. Waarom de inwoners van Gaza in hun ontroostbaar verdriet, angst, onveiligheid en miserie toch verkiezen door te gaan met de muqawama, het verzet. Sommige mensen herinneren zich de opstand van Warschau (foto, 1943) toen de Joden hun toenmalige versie van eigen vuurwerk afvuurden op hun zwaarbewapende folteraars. Talloze van onze Joodse broeders en zusters over heel de wereld staan aan onze zijde en komen op voor wat nobel en menselijk is.

De machtigen der aarde daarentegen verwijten ons onze eigen miserie. Ze staan achter Israël, een terroristische koloniale staat, bewapend met de meest technologische doodsmachines, en zij roepen ons op “te ontwapenen”. Wij weten dat deze zelfde regeringen weldra de export vanuit Israël zullen opdrijven van wapens met het lucratieve label 'getest op het terrein'. Wij weten dat zij weten dat Israël Palestijnse lichamen als kanonnenvoer gebruikt voor profijt.

Duidelijker dan ooit tevoren weten we ook dat we alleen onszelf hebben en mensen met een geweten om onze eigen bevrijding te verwezenlijken. Gaza leert ons dat elke dag. Ze leren ons ook dat wij onze verschillen opzij kunnen zetten en samen komen als één volk.

Wij weten ook dat het lot snel kan keren in ons deel van de wereld. Israël bestaat nog niet lang genoeg om die basiswet van het land te begrijpen. Ooit zal de zon terug schijnen op Palestina en zal het een pluralistisch, multi-religieus, multi-cultureel oord zijn, zoals het geweest is voor Israël. Dat is de vrede waar wij voor vechten.

Wij vechten voor de vrede, de rechtvaardigheid en de waardigheid die leven en hoop geeft aan mensen, zonder onderscheid van godsdienst of eender welk ander willekeurig kenmerk.

En ooit komt de dag dat wij dit zullen bekomen. Wij zullen terug zwemmen aan de stranden van Haifa, naar de golven kijken aan de muren van Akka. Wij zullen vanuit Gaza in zee vissen zo ver als nodig is. Wij zullen bidden in de Al-Aqsa moskee en in de heilige begraafplaatsen. Wij zullen terug onze appelsienen oogsten in Jaffa, druiven in Hebron en olijven overal. Dat oude beeld van patriarchen, Moslim, Jood en Christen, die samen kaartspelen in Jeruzalem, dat beeld zal ooit terug werkelijkheid zijn. Wij zullen de doden eren, zij die gestreden hebben, zich verzet hebben en daar voor ons allen de ultieme prijs hebben betaald.

DeWereldMorgen.be

Susan Abulhawa, 26 juli 2014

Susan Abulhawa is kind van Palestijnse vluchtelingen van de oorlog van 1967. Haar familie had tot dan eeuwenlang in Jeruzalem gewoond. Zij woont nu met haar dochter in de Amerikaanse staat Pennsylvania, waar ze actief is als mensenrechtenactivist.

DeWereldMorgen.be

Haar boek 'Mornings in Jenin' verscheen in 2010 en was onmiddellijk een groot succes. Het werd in 2012 vertaald als 'Ochtend in Jenin'.

Ze schrijft ook politieke commentaren, o.a. op Electronic Intifada. Eén van haar initiatieven is de NGO Playgrounds for Palestine(speelpleinen voor Palestina), een organisatie die zich inzet om Palestijnse kinderen, die onder de Israëlische militaire bezetting in Palestina leven of in één van de vluchtelingenkampen daarbuiten, wat ruimte te bieden om gewoon kinderen onder elkaar te kunnen zijn.

Palestinian Resistance: an icon for those who long to live free werd vertaald door Lode Vanoost.  © 2014 Middle East Eye

Artikels waar wordt naar verwezen in dit artikel:

http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/07/27/palestijns-verzet-icoon-voor-al-wie-vrij-wil-leven

 

08:27 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-14

buiten proportie

The latest death toll in the conflict

19:37 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Israëlische nederzettingen: struikelblok voor vrede.

dossier palestina 200x300

Het Israëlische nederzettingenbeleid is illegaal onder het internationaal recht en wordt door de Europese Unie veroordeeld. Toch toont de praktijk een kloof tussen woord en daad. De EU en haar lidstaten slagen er niet in om hun beleid hard te maken en zich van de nederzettingen te distantiëren.




Meer dan een half miljoen Israëli's wonen over de Groene Lijn, in gebieden die Israël sinds de Zesdaagse Oorlog in 1967 bezet.

De nederzettingen hebben een verwoestende impact op de Palestijnse samenleving. Ze liggen aan de basis van huisvernielingen en gedwongen verplaatsingen, fysieke barrières, ongelijke toegang tot zuiver water en inbeslagname van vruchtbare gronden. Ze illustreren het discriminerende bewind dat Israël reeds decennia voert tegenover de Palestijnen. Rechtstreekse uitwassen zijn schendingen van basisrechten als het recht op eigendom, het recht op gelijkheid, het recht op vrij verkeer en het recht op zelfbeschikking.

De Palestijnse bevolking kan door de aanwezigheid van de nederzettingen onmogelijk concurreren op economisch vlak. Een bloeiende Palestijnse economie krijgt geen schijn van kans, er is zelfs een trend van 'onontwikkeling'. 

Europa blijft goederen importeren uit Israëlische nederzettingen, er diensten aan leveren en financiële transacties aan toekennen. Het FP7-programma, het grootste Europese financieringsmechanisme voor onderzoek, besteedt een deel van zijn onderzoeksgelden in Israël. 

Het systeem is weinig transparant, en in de praktijk blijkt dat Europese subsidies via dit kanaal onder meer hun weg vinden naar Israëlische wapenbedrijven en bedrijven in de nederzettingen. 

Door geen afdwingbaar onderscheid te maken tussen begunstigden in Israël enerzijds en in de nederzettingen anderzijds, ondersteunt de EU ongewild het voortbestaan en de groei van de nederzettingen en ondermijnt ze haar eigen jarenlange pogingen om een leefbare 
Palestijnse staat op te bouwen. 

 

 

Illusie


Met de ondertekening van de Oslo-vredesakkoorden in 1993 ontstond er hoop op een definitieve en permanente oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict en een einde van de bezetting. Al vlug bleek dat het een overstatement was om te spreken van een 'vredes'proces. 

Twintig jaar na het ondertekenen van de Oslo-akkoorden is het hoog tijd dat de EU stopt met haar de facto steun aan de nederzettingen via handelsakkoorden en onderzoeksubsidies. Zolang de EU hen rechtstreekse of onrechtstreekse steun blijft bieden, zal een tweestatenoplossing een illusie blijven. 



Nederzettingenexpansie


De leden van het Midden-Oostenoverleg van 11.11.11 zijn humanitaire, ontwikkelings-, mensenrechten-, vredes- en solidariteitsorganisaties uit België. Ze streven naar een rechtvaardige vrede in Israël en Palestina en documenteren reeds jarenlang de gevolgen van de Israëlische nederzettingen.

Ondanks het vredesproces, dat op 'land voor vrede' gebaseerd was, heeft Israël de oprichting van een Palestijnse staat onmogelijk gemaakt. Het land drijft het tempo van de nederzettingenexpansie in de bezette Palestijnse gebieden immers alleen maar op. 

Die uitbreiding van de nederzettingen heeft een nefaste impact op de rechten en de  levenskwaliteit van de Palestijnse burgers. Hun huizen en infrastructuur worden gesloopt, waardoor ieder jaar honderden mensen worden verdreven. Hun toegang tot grondstoffen als water en landbouwgrond wordt beperkt, en controleposten, wegen voor kolonisten en de scheidingsmuur remmen hun bewegingsvrijheid af en belemmeren hun toegang tot basisdiensten.

Het standpunt van de EU en België is duidelijk: "Nederzettingen zijn illegaal onder het internationaal recht. Ze vormen een obstakel voor het bereiken van een vredesakkoord en dreigen een tweestatenoplossing onmogelijk te maken". De verklaringen van de EU hebben de bouw van nieuwe nederzettingen echter niet kunnen stoppen. 

Bovendien blijft Europa handeldrijven met de nederzettingen en worden de economische, politieke en zelfs militaire relaties steeds hechter. Hoewel er stilaan een bewustwordingsproces op gang komt bij de Europese regeringen, dringt de tijd voor concrete actie om dit tegenstrijdige beleid recht te trekken. 


Duurzame oplossing


Dit rapport documenteert de pogingen om via onderhandelingen tot een definitieve oplossing voor de nederzettingenproblematiek te komen. Het toont aan dat de nederzettingen tijdens die onderhandelingen systematisch uitgebreid werden, terwijl ze een duurzame oplossing in de weg staan. 

Daarnaast geeft de tekst een historisch overzicht van de bezettingspolitiek, waarbij de klemtoon ligt op het ontstaan van de nederzettingen, het behoud ervan, alsook hun impact op het leven van de Palestijnen. Hij schetst ook een belangrijk deel van de relaties tussen Israël en de EU en legt het aandeel van Europa in het ondersteunen van de bezettingspolitiek bloot. 

Tot slot stelt het rapport concrete maatregelen voor om het beleid van de EU en haar lidstaten te doen aansluiten bij hun officiële standpunt en zo iedere rechtstreekse en onrechtstreekse
vorm van steun aan illegale nederzettingen te vermijden.

http://www.11.be/11/11dossiers/artikel/detail/israelische_nederzettingen_struikelblok_vrede,104746

15:12 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |