13-08-14

Geen kinderen meer.

Bethlehem, 30 juli 2015

Terwijl we het nieuws horen over een VN school in noord Gaza die getroffen is door een raket, met opnieuw 17 mensen gedood, komt er een mail langs van Jewish Voice for Peace die een Amerikaanse TV persoonlijkheid (Bob Schieffer, van CBS) aanhaalt: “Het Palestijnse volk bevindt zich in de greep van een terroristische groep die gekozen heeft voor een strategie waarbij de eigen kinderen worden gedood om sympathie te creeren voor de zaak.” Jewish Voice for Peace roept zijn lezers op het TV network te schrijven hem te ontslaan.

Gisteren zag ik Hala Gorani van een andere Amerikaanse zender, CNN, in gesprek met Rifat Kassis, welbekend van het Kairos Palestina document maar sinds lang ook betrokken bij Defence for Children International, sectie Palestina. Meer dan de helft van de bevolking van Gaza is beneden de 15 jaar (42 procent beneden de 12 jaar). Alle kinderen zijn getraumatiseerd, ondergaan fysiek geweld, zien geweld in de familie of directe omgeving, zien de vernietiging van hele straten en buurten, en dat alles in een situatie met een terugkerend tekort aan basale benodigdheden zoals voedsel, medicijnen, electriciteit en brandstof.

Trauma kan erger zijn dan de oorlog zelf. Sinds 2006 zagen de bevolking en kinderen van Gaza drie of vier – hoe ze te noemen? – invasies, oorlogen. Hala Gorani was vooral geinteresseerd in de vraag hoe de oorlogen zouden leiden tot het opgroeien van nieuwe generaties met sterke negatieve gevoelens jegens de ander, hetgeen op haar beurt zou leiden tot nieuwe “cycli” van geweld. Ofschoon ze de vraag in sensitieve bewoordingen stelde, kreeg ik het gevoel dat de kinderen op de een of andere manier “geframed” werden als een toekomstig probleem.

Maar inwoners van Gaza zijn simpelweg mensen met hun eigen menselijke verhalen en namen. In Israel vroeg de mensenrechtenorganisatie Btselem de Israelische radio om een advertentie te plaatsen met een vijftal namen van gedode kinderen uit Gaza. In de media raken we natuurlijk gewend aan het zien of horen van aantallen doden en gewonden; aantallen die dagelijks worden aangepast. Aantallen creeren afstand. De Israelische radio weigerde Btselem’s “controversiele” vraag. De organisatie heeft nu beroep aangetekend bij het Israelische Hooggerechtshof. Ik herinner me van deze zomer in Yad Vashem de verlichte namen van de kinderen omgekomen in de Holocaust. Een van de meest bekende pogingen om het onuitspreekbare, ontelbare leed te humaniseren door het tonen van namen.

Wanneer ik Mary vertel dat ik schrijf over de kinderen van Gaza, zegt ze: “Zij zijn geen kinderen meer.” Zij en haar familie gingen de afgelopen zondagen naar de mis in de Geboortekerk waar de priester vertelde over de noodzaak om de kinderen van Gaza, en ook van Irak en Syrie, te steunen. Gisteren verzamelde Mary kleren van Jara en Tamer om weg te geven. Een poging om aktief in verbinding te blijven staan gegeven de onmogelijkheid - de laatste vijftien jaar - om Gaza te bezoeken.

http://www.palestine-family.net/index.php?nav=5-15&ci...

09:51 Gepost door Doornroosje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.